werk: IPOPHL’s event ITSO Launching and High Level Forum on Access to Global Technology for Innovation

ITSO means Innovation and Technology Support Offices. Para silang arm ng IPOPHL sa mga university at college.

Si WIPO’s Director General Mr. Francis Gurry ang keynote speaker sa event na ito held at the Peninsula Manila Hotel, Makati last 22 March 2012.

Notes ko:

Note: I attended the 2nd day. Leo attended the 1st day.

 Ang form ng economy natin ngayon ay unti-unti nang nagiging idea-based.

 Mabilis ang evolution ng mga idea para sa maayos na pamumuhay. Kapag stagnant ka, mamamatay kang talaga.


 Hindi mo dapat tinatanong ang market mo kung ano ang trip nila. By the time na makaimbento ka ng produkto para sa kanila, iba na naman ang trip nila.

 So either mag-imbento ka lang nang mag-imbento para matiyempuhan mo ang magugustuhan ng market o mag-imbento ka at gumawa ka ng paraan para magustuhan ng market ang imbensiyon mo.


 Sa 100 na innovations/inventions, apat lang ang mae-expose sa market.

 Sa mga inventor o creator, ‘wag kang humingi ng masyadong mataas ng pondo kasi baka wala nang mag-invest.


 Ang PWC ay investor/financier (nalimutan ko ang kahulugan nito).

 Ang Thomson Reuters ay provider ng intelligent information. Halimbawa, gusto mong makita ang mga patent document ng isang bagay, ang Thomson Reuters may database ng mga patent document, gagawa at iisip sila ng mga keyword na palagay nila ay maiisip ng mga nagse-search for a particular patent document. Kaya pag tinayp ang mga keyword na ito, lumalabas na ang document na hinahanap. Mas umiikli ang time ng pagre-research dahil sa intelligent information. Mas dumadali ngayon ang research process.

 Sa madaling salita, ang patent search system ay puwede palang gawing negosyo.


 Ang WIPS Global ay isang patent expert company from Korea. Mayroon silang analytic worldwide patent search system na ino-offer sa mga kliyente.

 Kaya may ganitong kompanya, karamihan kasi sa mga research and development activity ay nakabatay sa mga patent documents. Kaya ang paghahanap dito in a systematic way ay isang necessity.


 Ang representative ng Lexis Nexis naman ay nagsalita tungkol sa Prior Art. Akala ko naman kung ano ito, ang kahulugan lang pala nito ay iyong mga nauna nang naimbento.

 Ang strength ngayon ng Korea ay education, technology at innovation. Ang puhunan nila ay ang patents ng iba.


 Kahit sa elementary students ay ine-expose ng Korean government ang mga impormasyon tungkol sa patents. Halimbawa, kung gusto ng estudyante na malaman kung paanong ginagawa ang Samsung phones, hayan ang patent document.

 Iginigiit dapat sa mga estudyante kahit sa elementary level pa lang ang creativity at innovation. Dito magsisimula ang desire nilang mag-imbento at mag-research.


 Nakakapasok sa popular culture ang science-related concept. Halimbawa sa Korea, may mga comedy show na tumatalakay sa patent. Gumagawa sila ng joke tungkol dito. Mayroon ding mga drama TV program na ang kuwento ay may kinalaman sa patent. Kumbaga, may conscious effort na itaas ang curiosity ng karaniwang tao hinggil sa research at patent.

 Minsan, ginagamit ang animation para ipaliwanag ang patent sa mga bata.


 Nakikipag-tie up ang ilang university sa mga corporation para i-market ang isang university-based research. Naisip ko na puwede rin itong gawin sa publishing. Kasi sa ngayon, kanya-kanyang kayod ang student author. Kung gusto niyang ma-publish ang akda niya, siya mismo ang maghahanap ng publisher.

 Sa Pinas, pag na-patent, akala dapat gawin na itong produkto. Hindi naman lagi ay dapat na ganon.


 Importante ang mga imbensiyon lalo na sa field ng medicine. Kapag may mahihirap at may sakit na mga bata, hindi sila nakakapag-ambag sa development ng isang bansa. Doon kasi napupunta ang resources ng bansa, sa pagpapagamot sa kanila.

 Hindi naman kailangang i-patent ang lahat ng maimbento. Kasi kung wala namang magla-license, sayang ang patent.


 Meron 109 state universities and colleges sa buong bansa. Sila ay miyembro ng Philippine Association of SUC’s.

 Paliit nang paliit ang budget ng mga SUC at tatlo pa ang role ng mga SUC: research, instruction at extension. Kung may 24 units ang isang teacher, makakapag-research pa ba siya?


 Sa UP Manila, may mga doctor at researcher na nag-research, sa library at internet. Hindi sila nag-patent research. May katulad na pala ang ginagawa nila. So patent search muna para sigurado.

 USAID: sumusuporta sa mga research initiative, nagte-train ng mga propesor at nakikipag-ugnayan sa iba pang mga organisasyon para maikonek ang mga educational institution sa mga ito (for funding and other support of course).


 Edukasyon ang kailangan para magkaroon ng economic growth.

 Sa Japan, libre lang ang impormasyon tungkol sa latest technology. Pero alam din ng user na ito ay hindi pa mamirata sila ng gawa ng iba, ito ay para lang ma-inspire sila.


 Pero kung bulk info ang kailangan, me bayad na pero murang-mura lang. Sa Japan pa rin ito.

 Dapat mayroong digital library na concentrated lang sa Intellectual Property. At free dapat ito.


 Mas maganda kung may maayos na dissemination policy para mas marami ang maabot ng ganitong impormasyon.

Werk pa! FILCOLS @ The Forum on Intellectual Property and Traditional Knowledge (an IPOPHL event)

Notes ko sa event na ito:

1. According to Philippine Council for Health and Research, may mga kolaborasyon ang mga government department at agencies para mapreserba ang mga impormasyon tungkol sa traditional medicine. (Aba’y dapat lang!)

2. Ang laki ng mga problema ng indigenous peoples (IP). Hindi mailapat sa kanila ang IP Code of the Philippines kasi kaalamang-bayan ang intellectual property nila. Basically, ito ay public domain. Pero kung ito ay mananatili sa public domain, may mga mananamantala sa kanila. At ito ang iniiwasang mangyari kaya gumagawa ng paraan ang ilang mga gov’t agency.

3. Dapat may sariling parang “IP Code of the Philippines” ang mga indigenous peoples para protektahan ang kanilang mga produkto at kaalaman.

4. Kaya lang baka ito namang mga batas na ito ay maging prone sa butas at ma-exploit ng mga salbahe (ang ibinigay na halimbawa ay mining companies).

5. Ang suggestion ay dapat na manatiling unwritten at di nakasulat ang batas. Kumbaga, magiging batayan na lang ‘yong kung ano man ang mapagdesisyunan ng concerned ethnic group.

6. Kadalasan, ang mga researcher o cultural worker, humihingi ng consent sa mga ethnic group, para sa documentation lang. ‘Yon lang ang sinasabi nila sa ethnic group at siya namang inaaprubahan ng ethnic group. Kaya dapat may hiwalay na paghingi ng permiso ang researcher o cultural worker para naman sa publication ng kung anumang nakuhang kaalaman.

7. Nagkakaroon ng brain drain sa mga ethnic group. Halimbawa raw, sa Paete, ang mga gumagawa ng taka doon ay nire-recruit pa-abroad. Kaya pakaunti nang pakaunti ang nagtataka sa Paete. Nae-export ang traditional knowledge na ito. Ano ang dapat gawin?

8. Isa pang isyu ay ang peace and order. Minsan ay nahahati ang mga ethnic group kapag may conflict sa kanilang lugar. Kasi may mga nare-recruit ang militar, meron din ang mga rebelled. Meron ding ayaw pumanig sa dalawang side, independent kumbaga. Pati tuloy ang mga desisyon at aksiyon nila para maprotektahan ang kanilang kaalaman at produkto, naaapektuhan. Kasi watak-watak na sila.

9. At pag watak-watak ang grupo, mas madali silang mapagsamantalahan.

10. Kahit na considered as public domain, dahil may effort at may creativity pa rin na involved from the ethnic groups na nadagdag sa kaalamang-bayan o produkto, dapat ay may share pa rin sila sa benefits na natatamo ng iba (na kumikita mula sa mga kaalamang-bayan na ito at produkto).

11. Sa ganitong paraan, magkakaroon ng harmony at mas mae-encourage ang mga katutubo na ipreserba ang sarili nilang kaalaman, produkto at kultura. Kasi patas ang treatment. At para magpatuloy din ang pag-benefit natin sa mga ito.

12. Mag-envision ka ng indigenous communities na kayang protektahan ang kanilang sarili mula sa mga mapanamantala. Ano ang nakikita mo? Maganda ba?

13. Pag may benefit-sharing, maa-appreciate ng mga ethnic group ang halaga ng mga outsider na nagpapalaganap ng kaalamang-bayan at produkto nila. Maa-appreciate din nila ang papel ng mga outsider sa buong industriya na kinapapalooban ng katutubong kaalamang-bayan at produkto.

14. Una sa lahat, kilalanin ang karapatan ng mga IP sa kanilang IP. Respeto is the key word.

Copyight ng mga larawan ay kay Bebang Siy.

Madala ka na sana

Ito ay para sa mga pasahero ng dyip na may dalang

a. Malaking bag
b. Higit sa isang plastic bag
c. Payong
d. Loose na papeles
e. At iba pang gamit

…baka po puwedeng bago kayo humirit ng “Para, Manong!” ay sinupin n’yo
muna ang mga gamit n’yo.

Hassle kasi na pagkatapos ninyong pumara at nakahinto na ang dyip,
saka pa lang kayo maghahagilap ng handle ng inyong mga bag, tenga ng
inyong mga plastic bag at payong at mag-iimis ng mga papeles na hindi
naka-folder o kaya clip. Aba, naghihintay kaming mga pasahero (at ng
drayber) sa inyong pagbaba. Naaantala ang biyahe dahil sa wrong timing
na pagsisinop ninyo.

Isa pa, gusto ba ninyo ‘yong feeling na tinititigan kayo ng lahat
habang nagsusukbit ng bag sa balikat ninyo? Star of the day, ganon?
Star of abala, kanyo.

No win situation kasi ito. Bukod sa lost time para sa ‘yo at sa amin
at sa drayber, makakaramdam ka pa ng hiya. At mapapabilis ang pagbaba
mo. E, kung madulas ka? O kaya mauntog sa mga nakausling ilaw sa dyip?
Kaya kung ako sa mga ganitong uri ng tao, tatantiyahin ko. Kapag
malapit na ako sa babaan at nakabukas pa ang bag ko, malaki ang tsansa
na mahulog ang MAPE notebook ko at ang bagong biling Table of Elements
sa National, pati na ang apat na lapis na Mongol at dalawang itim na
Panda ballpen. Kasi siyempre, yuyuko ako para bumaba ng dyip. Isasara
ko na muna ang bag ko at isusukbit ito sa balikat. Tapos saka ako
papara.

Kung nairorolyo ang bag o maleta, ihanda na ang mga gulong nito.
Pihitin na ang handle o kaya ay hilain para mahawakan nang maayos.
Kung payong, hawakan na ito. Kung umuulan, tanggalin na sa
pagkakatali. Huwag munang buksan puwera na lang kung gusto mong
matusok ang mga mata ng kapasahero mo. Kung hindi umuulan, ‘wag nang
tanggalin sa pagkakatali. Puwedeng pagbaba mo, saka na lang kalagin sa
pagkakatali para tuloy-tuloy na sa pagbuka ang payong.

Kung marami kang pinamalengke, isa-isahin nang ipasok sa tenga ng
plastic bag ang iyong mga daliri. Magpraktis kung paanong buhatin ang
mga dala nang sa ganon ay masigurong walang biglang mapupunit na
bahagi ng plastic o anupaman. Iangat-angat mo ang mga hawak mo,
ganyan.

Si Edgardo M. Reyes, isa sa mga legendary na writer sa Pinas, noong
bata-bata pa siya ay napunitan ng lalagyan ng gulay sa loob ng isang
bus. Gumulong ang mga patola, kamatis at pipino. Damputan naman ang
mga pasahero at iniabot sa kanya ang mga ito. Iyong isa, pagkababa
niya ng bus, ay humabol sa kanya ng sigaw. “Patola mo, mister! Patola
mo, naiwan!”

Unless gusto ninyo ng ganitong eksena sa fragile ninyong buhay, iwasan
na ninyong mag-last minute check and sukbit ng mga

a. Malaking bag
b. Higit sa isang plastic bag
c. Payong
d. Loose na papeles
e. At iba pang gamit.

Kung may tanong, komento o suhestiyon, mag-email sa beverlysiy@gmail.com.

Memory Lane

ni Bebang Siy para sa KAPIKULPI

Bago sumakay ng dyip, alalahanin kung saan papunta. Or bago man lang mag-abot ng bayad, alalahanin naman kung saan bababa. Para masasabi mo ito sa ating driver.

‘Yan ang lesson for today, my dear pasaheroes. Na-realize ko ito dahil sa isang matandang babaeng nakasakay ko kamakailan lamang.

Katabi ko siya at sa gitna kami nakaupo. Pag-abot niya ng bayad, maagap kong sinalo ang perang papel para iabot sa katabi kong kapwa pasahero at para naman iabot niya sa kundoktor. (Sosyal ang driver, 'no? May kundoktor para sa bayaran at suklian.)

Nagbigay ng bente ang matandang babae. Pangalanan natin siyang San Chai, tutal naman ay tsinita siya at mahaba ang kanyang buhok, may uban-uban nga lang. Pagkatanggap sa bente, biglang lumingon sa amin si kundoktor. Itago natin siya sa pangalang Paul Goso.

“Saan po ito?” tanong ni Paul Goso.

“Sa ano,” umaarangkadang sagot ni San Chai.

“Saan po?” tanong uli ni Paul.

“Sa…” nagtangka si San Chai na sagutin ang komplikadong tanong. Pero siya’y nabigo.

Dahil nakasimpleng blusa at puruntong short itong si San Chai, siguro ay napagkamalan ni Paul Goso na mamamalengke ito. “Sa may palengke po?” tanong ni Paul.

“Hindi,” sagot ni San Chai.

Mahabang patlang ang sumunod.

“Sa?” nangulit uli si Paul Goso.

“Sa ano nga,” sabi naman ni San Chai.

“Sa may Tramo?” tanong uli ni Paul Goso.

Tuluyan na akong napalingon sa dalawa. First time kong maka-engkuwentro ng Pinoy Henyo sa loob ng dyip. Palagay ko, first time din ng iba pang pasahero. Lingon silang lahat.

“Hindi, hindi,” nagmamadaling sagot ni San Chai.

Gumewang-gewang ang ulo ni San Chai at humahagibis sa pagkumpas ang kaliwa niyang kamay habang ang kanang kamay ay nakakapit sa sabitan ng mga braso.

“Sa Manggahan po?”

“Hindi!”

Nababanas na ang boses ni San Chai. Hindi ako magtataka kung bigla siyang atakihin sa puso right there and then.

“Sa may ano nga,” buong diin na sagot ni San Chai. Bumabangkiki na ang mukha niya sa magkabilang side ng dyip dahil sa inis. (Parang mukha ni Christian Bautista kapag bumibirit.)

“Sa may ano. Doon. Doon ako bababa,” buong conviction na sabi ni San Chai.

Malaki yata ang premyo ng Pinoy Henyo na ‘to dahil napahigpit ang hawak ni Paul Goso sa bente ni San Chai. Bumper to bumper ang mga kilay ni Paul Goso. Unti-unti niyang kina-crumple ang hawak niyang bente. Palagay ko, determinado siyang manalo.

“A! Sa 711 po?”

“Hindi!” humaharurot na sagot ni San Chai.

Galit na si San Chai. Ang tanga nga naman ng ka-partner niya. Bakit hindi nito mahulaan kung saan siya bababa?

Kasi naman, kung ako si Paul Goso, didiretsuhin ko na si San Chai.

Tao ba ‘yan? Roxas Boulevard? Macapagal Avenue? Bonifacio Shrine? Victoria Court?

Hayop? El Kabayo Inn? Barangay Pasong Buaya? Talaba? Jollibee?

Bagay? Barangay Buhay na Tubig? Tanzang Luma? Niog?

Kalagayan? Bagong Silang Street? Kalyeng Sikat o Wakas?

Dumagundong ang boses ni Paul Goso. “A! Sa may eskuwela? Susundo kayo?”

“Hindi! Hindi!”

Sa tono ng boses ni San Chai at sa agap ng pagsagot niya kay Paul Goso, parang 3 seconds na lang ang natitira sa timer.

Three.

“Sa may munisipyo?”

“Hindi!”

Two.

“A … sa may Jollibee?”

One.

“Para!” sigaw ni San Chai. Doon na pala siya bababa.

Maagap na ibinigay ni Paul ang sukli. Iiling-iling si Paul. “Dito lang pala bababa si Nanay.”

“Ano pong tawag sa lugar na ‘to?” tanong ko kay Paul Goso.

Sumagot naman si Paul kaya lang, takte, di ko maalala ang kanyang sinabi.

Independent life is good for you!

BLTX, small-press expo is on 2 March 2012, Friday, at Ilyong’s on Kalantiaw, Project 4, QC, 8PM onwards.

BLTX Talks in on 3 March 2012, Saturday, at Chef’s Bistro at 94 Sct Gandia cor. Tomas Morato, 2PM to 8PM.

Better Living Through Xeroxography or BLTX is a small-press expo now on its second incarnation, the first one a success by indie standards: 30 small press publishers and 200 buyers on a rainy December day in 2010.

The goal of BLTX is simple. Bring together independent self-publishers from Metro Manila (hopefully from elsewhere, too), in a one-night event that will allow them to sell their wares: books, yes, but also zines and other printed materials like shirts, postcards, posters, and this year, CDs from musicians more indie than indie. It’s about selling, but also about meeting like-minded individuals who believe in literature and creative work that might not ever get into the mainstream of commercial bookstores and galleries, but for one night is the star of the show.

You can also just imagine BLTX to be the coolest meet-and-greet between writers and readers, one that involves beer, some music, and plenty of creativity you rarely see.

This year though BLTX will also be space for productive discussions on the making | marketing | selling of the self-published book, where practical aspects of actual independent book production will be shared by those who have survived it with sanity intact. BLTX Talks will happen the day after the BLTX small-press expo, a full six hours of four different panels that will answer central questions about PRINT PUBLISHING, ONLINE / WEB PUBLISHING, RETAIL & DISTRIBUTION, and COMMUNITY. All necessarily in light of the industry of independent self-publishing, and all against the traditional forms of cultural production as we know it in these shores.

Confirmed speakers for the BLTX Talks are Mabi David (HighChair), Tweet Sering (Astigirl), Honey de Peralta (Flipreads), Oliver Ortega (hal.), Ime Morales (FWGP), Mike David (Kubori Kikiam), Feliz Perez (Mt. Cloud).

Participating small-press and indie publishers for BLTX include The Cabinet,
 Gelo Suarez,
 hal. 
Heights,
 High Chair,
 Kubori Kikiam,
 Macoy,
 Omeng Estanislao, Pantas, Paper Monster Press, Patrick Rawwrr, QBCCC (The Quarterly Bathroom Companion Comics Compendium), Rob Cham, Silent Sanctum Manga, Tapat Journal, Tilde Acuña, UP Writers Club, Zigzag Animals, UP Music Circle, Migi de Belen.

BLTX is the brainchild of the Youth & Beauty Brigade. Check out the BLTX FB Event Page for updated lists of participating small-press and indie publishers and BLTX Talks speakers! See you at BLTX and BLTX Talks!

Here are more details about the venue for the BLTX Talks:

Chef’s Bistro, your all-in-one hang-out place for dining pleasures and memorable experiences.

Away from the traffic noise and the hassle and bustle of city streets, Chef’s Bistro’s location is perfect for focused events. Its function rooms are the perfect venue for your corporate or private meetings, with our delectable set meals served. Or just come as you are and lounge with us outdoor or on the veranda.

Tels.: 414-4515; 359-9975
Mobile: 0917-7989-811
Website: chefsbistro.wordpress.com
Like us on Facebook: facebook.com/ChefsBistroFusions
Follow us on twitter: twitter.com/#!/chefsbistroph
Googlemaps: Just type: Chef’s Bistro, Scout Gandia

Isa pong Book Review mula kay Bb. Althea

It’s a Mens World

Gusto ko sanang dugtungan yung title ko ng “: A Commentary” kaya lang naisip ko, di bagay. Baka puro kalokohang insights lang ang masulat ko rito, mabato at madumog ako ng fans ni Bebang Siy! Ayoko pa mawala sa mundo. Sa Maynila nga di ko kayang mawala, sa mundo pa kaya?

Yan yung libro. I mean yung cover. ‘Wag niyo na itanong kung akin ba yang image o hindi dahil hindi. Nakuha ko lang yan sa google. Nag-iisa nga lang sa dami ng results. Nakaka-iyak. Kinorek pa ako ng google - baka naman daw ang ibig kong sabihin ay, ‘It’s a man’s world.’

Hayaan niyo akong mag English - Tagalog sa post kong to. Kahit minsan lang. Teka nga, para na akong tanga.

I was at a bookstore once, oo yung National Bookstore, when I saw this book. I was looking for something Filipino kasi. Puro na ako foreign and I wanna discover a new Filipino author. Hindi palaging si Sir Ricky na lang. Baka magsawa siya sa akin pero di ako magsasawa sa kanya. By the way, pa promote naman. May sequel ang SI AMAPOLA SA 65 NA KABANATA, suportahan natin ang paglipad!

When I saw this, I was like, what the hell with this book? Is this about grammar stuff? KEWL. I, being a Grammar Nazi, guess will dwell on this if it really is made that way. I looked at the author. New to my ears. I am not a fan of Bob Ong or Eros Atalia. So everytime I pick a book, I hope that it won’t run them. Sorry fans.

So I looked at the back of the cover. Oh, it’s about menstruation. Nice. That’s why the title says, “MENS.” Eh parang saktong may dalaw ata ako nun o katatapos ko lang? Di naman kasi ako mag gagala kung meron ako. Hassle to the nth. I didn’t open it on the first page. I opened it to last few pages where I saw BFF x 2 but I didn’t read. I left it there and went home. From then on, I was itching to have a copy of it.

Ava even said we should give each other a gift. Oha, tinalo pa namin mag bestfriends. Buti wala akong ganun kundi, siguro, may nagselos na sa tabi-tabi. I agreed that we both give a book as her proposition. I forgot what she said but I made it clear to her that I want a Bebang Siy. Then on, Daryl tweeted ‘IT’S A MENS WORLD #bebangsiy’ I was like, waaaaaaaaaaah! Da!! Paano mo nalaman yan? Ayon. Binabasa pala ni Jo.

Syempre, sabi ng kaklase ko dati, kung may gusto raw ako, nakukuha ko sa mga paraan ko dati oo, leshe ngayon, parang hindi na! ahaha! So, nagpa cute ako kay Jo! Pumayag naman siyang pahiramin ako. Take note, hindi sa kanya ang libro! hah! Lakas ko! Joke lang. Nahiya na nga ako kasi nawala yung bookmarks sa book na I know I had a fault dun kahit hindi ako yung naka tanggal.

So ayon. Natapos ko siya kanina. Nung umpisa kong binabasa yun, natatakot talaga ako. Natatakot akong ala Bob Ong o Eros yun. Patawarin niyo na ako. Traumatic lang para sa akin. Sorry na, OK? Kahit paulit-ulit ako. Pero it turned out, pang! Palo! Natawa ako sa kaniya. Hindi pilit yung tawa ko. As in tawa. Ngiti habang naka pa cool na tayo sa LRT, malapit sa pinto. Buti wala masyadong tao di ba? Buti may hawak akong book. Ergo, they know di ako baliw na biglang ngingiti na lang!

Unang pahina pa lang, natawa na ako kasi may drawing dun. Yung Ermita? Ako nga di makapag drawing ng mapa. Natawa ako dun sa HIWA! Actually, her sense of writing ain’t conventional. Alam mo yung go with the flow? Parang si Sir Ricky. Kung paano bigkasin, ganon isusulat. Example: ANTAMAD. Basta parang ganyan. Nalimutan ko yung exact word na ginamit niya. Tapos di rin siya takot sabhin ang mga katagang,

Isang babaeng may pekpek.

Fuck yeah! Saan ka pa? May MTRCB ba sa books? Ewan ko. Ayoko na pag-isipan.

But over-all, hindi naman siya tungkol sa mens. Nabiktima na naman ako ng propaGANDA ng cover. Tungkol to sa buhay niya. Natuto ako magbasa ng mga memoirs nung nagbasa ako ng kay Frank McCourt. Natuwa naman ako. Pero yung kaniya, ke Bebs, o, kunwari close kami., Shet! sana di niya to mabasa. baka i link niya to sa FB Account niya at mabasa ng mga supporters niya, sabihin ang FC FC ko to the nth power of infinity and beyond! kakaiba rin naman. Katulad ng mga sinabi ko na kanina, idagdag natin yung pagkakaprint. Yung naka dalawang columns. Hahah! Actually habang binabasa ko siya naalala ko yung Amapola eh. Sorry uli. Point of reference ko si Sir Ricky kapag Filipino mga binabasa ko. Maka mga lang akala mo ang dami ko nang nabasang Filipino books. Kasi parang 65 na kabanata rin yung kanya. Less nga lang? Saka parang essay yung kaniya,

Dun sa two columns, agad kong naisip yung isang type ng poetry according to structure, OK. Feeling matalino ako ngayon. But honestly, di ko na maalala yung tawag sa poem na - kung tungkol saan yung poem, kunwari kite, pormang kite yung poem. Sabi sa nabasa ko nun, yung TREE ni Joyce Killmer [spell check? Thanks!], ganung poem daw yun. Pero ewan ko ba sa mga librong nakikita ko na may kopya ng tulang yon, di naman hugis puno o kalahating puno yung tula!

Siguro kaya two columns yun kasi, hati. Hati dahil magkahiwalay ang Mom at Dad niya. Mom at Dad. Dad kasi tawag niya sa Tatay niya kaya ayan, nag assume na ako. Intindihin niyo na lang ah?

Tapos yung sa Milkshakes and Daddies, natuwa ako. Naalala ko kasi si Tatay. May part dung naalala ko yung Amapola script namin. Yung L.A Roces? Tama ba? Yun yun e. Dun nakita ni Amy si Homer na kasama si Ma’amsy! At sinabi niyang ang pag-ibig ay para lamang sa mga taong walang self-esteem chuva anofa! anofi! Well, ayoko na maalala yung script. Though di kami nagmilkshakes ni Tatay, at hindi naman niya sinabi sa aking nag-aaway sila ni Nanay, naalala ko siya. Ewan. Basta kapag ganyan na usapan, nag shi-shift yung emotions ko. Kaya utang na loob, wag! Hahaha!

Ang haba na pala nito. Nananakit na yung kanang wrist ko. Ba’t kasi nakataas tong keyboard? Tapos wala naman akong pinatutunguhan?

Pero sa pagbabasa ng buhay ni Bebs, sa magulong buhay gaya ng Maynila, oo, parang hinalintulad niya kasi sa Maynila yun?, siguro nga ang buhay ay parang mens.

Hassle kung minsan. Masakit. Masakit sa puson. Unfair. Unfair dahil babae lang ang nagkakamens. Kaya boys, tang na loob at labas, try niyo. Once lang oh, sige na! Nakakasakit ng ulo. Pero pag natapos na, malamang tapos na! Pero akala mo lang yun. Minsan may pahabol. Bagong pagdurusa. Bagong pagsubok. At pag totally tapos na, mag hello ka next month. Yun eh kung, di ka pa menopause. Huli, una-una lang yan. Nauna si Colay sa kaniya kahit mas matanda siya sa kanya. Ganyan ang buhay. Minsan, una-unahan lang.

On technical notes. Ay tume-technical kahit di bagay? May mga sentences akong nilaktawan. Meaning, di ako totally focused na gusto kong basahin. Maybe, tinatamad ako o nabobore dun sa parts kasi parang di siya ka abang-abang? Or mediocre na siya? O di ko gusto yung style. Pero maganda pa rin! Batayan ko lang yung pagtatalon ng mga mata ko kung medyo nagustuhan ko ba or not yung book.

At ahem? Filipino-Chinese din siya? Pareho ni Sir Ricky! hahah! KEWL.

O di ba, ang balderdash lang ng review ko? Ngayon na nga lang uli ako gumawa ng book review, wala pang kwenta. hahahha!

Basahin niyo! Dali! Salamat kay giveupandrea sa pagpapahiram! :)

Rating:

Leshe, kailangan pa ba? Wag na.

Ito ay mula sa http://polaris-kirsten.tumblr.com/post/18064635781/its-a-mens-world.

Ipinost dito nang may permiso mula sa nagsulat ng book review. Thank you, Althea.

idea!

dahil lang 'to sa wrong spelling ko!

ginamit ko ang salitang visual aid. e nalagyan ko ng s.

so visual aids. sabi ko, uy maganda yatang pamagat to ng isang project.

pwedeng art exhibit about aids. puwede ring book about aids. or film showing na may kinalaman sa aids. basta lahat ng bagay na visual. another opportunity for the creative industry! para din sa isang advocacy!

hindi na ako masyadong updated sa datos tungkol sa aids sa pilipinas. pero ito ang isa kong alam. noong nasa ngo pa ako for women, andami-daming fund na pumapasok sa mga ngo para sa aids awareness etc etc. at gawa nang gawa ng proyekto ang mga ngo, groups, individuals at iba pa.

tapos after 2 years, nag-freelance ako (eto, batay sa paglingon ko sa nakaraan, ay ang pinakamasayang panahon ng pagtatrabaho ko, lately ko lang to na-realize kasi noong freelancer ako, lagi kong problema ang pera pero ibang blog entry na lang about this). at nabalitaan ko sa mga dati kong kasama sa ngo na maraming ngo na ang nagsara. lalo na yung may kinalaman sa aids at reproductive health. naubusan ng fund. wala na ring mahingian ng fund.

nakakalungkot.

isang analysis ng dati kong boss na si rochit tanedo, dating executive director ng creative collective center, inc. (ang ngo kung saan ako nag-work), para daw kasing walang pag-usad ang advocacy tungkol sa reproductive health sa pilipinas. dami pa ring nabubuntis, dumadami ang may aids, dami pa ring nagkaka-sexually transmitted infection.

bigay nang bigay ng pondo ang mga foreign funder (at hindi biro birong pera ha? milyon-milyon po) pero parang laging nasa stage ng awareness pa rin ang mga kampanya sa pilipinas. paulit-ulit at nagkakadoble-doble lang ang mga proyekto. bakit ganon pa rin ang mga pilipino pagdating sa kanilang sexuality? di pa rin ito pina-prioritize samantalang bahagi naman ito ng ating pagkatao.

sabi pa ni mam rochit, karamihan daw sa mga problema ng bansa natin ay self-inflicted wound.

kunwari, ang bansa ay isang pirasong tao. paano mo siya matutulungan kung siya mismo, gustong saktan ang sarili niya? gusto niyang maghiwa ng pulso. ikaw na nagtitiyagang mag-counsel sa kanya, malingat lang, me dambuhala na siyang kutsilyo, idinuduldol sa pinakamapintog niyang ugat. malingat ka lang, nakahain na ang dila sa mga blade ng umaaandar na electric fan.

sino ang gugustong tumulong sa ganitong tao? katakot-takot na counselling pa ang kailangan dito, di ba?

nangalay na ang mga foreign funder, hindi pa rin namumulat ang bansa natin. napagod na ang mga counsellor nitong suicidal at masokistang tao na ito.

pero, sige.

e, ano kung suicidal at masokista? ang importante, humihinga pa. may pag-asa pa. mahaba-habang counselling ito pero kung isang bansa naman ng mga kaluluwa ang maliligtas, why not, tsoknat?

e, ano kung walang pondong galing sa labas? ibig sabihin, magiging unproductive na ang lahat?

ano pa at nabansagan tayong pinakamadiskarteng tao sa buong planeta?

kaya you creative pipols out there! pag na-pick up n'yo ang entry na ito at magustuhan ang ideya at ang posibilidad ng VISUAL AIDS project, sige, gawin n'yo lang. okey na okey 'yan. gawin n'yo 'to ayon sa sarili n'yong kakayahan. ayon sa kaya ng manpower, bulsa, talino, talento.

I-share n'yo na rin kung gusto n'yo. itong idea na 'to. at kung may maitutulong ako, i am 1 email away.

bubog-eater@yehey.com.

hahahahaha masokista pala? joke lang.

eto na: beverlysiy@gmail.com.

o, email-email, ha?



your always hopeful citizen of this country,

babe ang