Wednesday, November 21, 2018

bebang the vlogger

nag-start ang idea na ito nang mag-post ako ng video tungkol sa kalat sa bahay namin. nag-comment kasi si mam adelma salvador ng lira na idol niya ako sa pagiging nanay at pagiging writer. naku, maling-mali yata ang impresyon niya sa akin dahil sa totoo lang, napakahirap pagsabayin iyan. kaya walang elemento ng pagkananay sa katawan ko lalo na kung housekeeping ang usapan. so, nag-video ako tungkol sa bahay namin. e, ang gulo niyon, hahaha.

positive ang response ng mga utaw hahaha naka-relate! si mam adelma, aba, gumawa rin ng sarili niyang vlog sa bahay naman nila. nakakatuwa! kaya naman gumawa pa ako ng iba pang vlog. ang sabi ko, 1 vlog a day. for 1 week, nagawa ko siya. pero after that, naku, ang hirap pala. mahirap i-sustain at mahirap mag-isip ng mga sasabihin. gustong-gusto ko mag-vlog about ccp art exhibits, kaya lang, parang kailangan ko munang mag-research per exhibit bago ako mag-vlog kung ayaw kong magmukhang tanga sa mga sasabihin ko, ano? gusto ko sanang mag-vlog tungkol sa mga librong nabasa ko kaya lang, dapat pala iskripan ko ito para tuloy-tuloy. gusto ko ring mag-vlog tungkol sa mga event dito sa ccp like yung presscon namin for the 50th anniversary, kaya lang, nakakahiyang mag-vlog habang ongoing ang event! parang kailangan kong lagyan ng mikropono ang utak ko para di na marinig ng iba ang mare-record sa cellphone.

pero palagay ko, maganda siyang gawain. dahil sa pagba-vlog, gumagawa ka ng content. hindi maikakaila na content ang lahat ng uri ng vlogs. at mukhang may niche ako, ehehe ako lang yata ang arts and culture vlogger na nanay na manunulat na taga-cavite. o di ba, kakaibang kombinasyon? actually, lahat naman ng tao ay kakaiba ang combination, kaya dapat lahat ng tao, mag-vlog. para siyang libro, tool siya to help us understand each other.

so... i will continue to vlog. kahit pa super kananayan ang topic ko, or super kawomenan, or super simpleng mga bagay lang tulad ng mga nire-recycle na hanger, haha!

so far, ito ang mga nagawan ko ng vlog:

1. ani 40 book
2. bahay namin at kalat
3. zero waste practices sa bahay (recycling ng hanger, cloth diaper at washable napkin)
4. plaza de santiago, imus cathedral
5. playground ng imus city
6. ermita de porta vaga, samonte park, cavite city
7. playground, samonte park, cavite city
8. paseo de palisoc, ccp
9. masungit na panahon sa ccp
10. puntod ng tatay ko, manila memorial park, paranaque
11. mga daanan at bridge sa manila memorial park, paranaque
12. undas na parang piyesta sa manila memorial park, paranaque
13. mga interesting na puntod sa manila memorial park, paranaque
14. angelus eternal garden, bacoor, cavite

hanapin lang sa timeline ng facebook ko ang mga video para mapanood. see you sa mundo ng vlogging!

nagsusulat pa ba ako?

lately, hindi. puro journal lang. hindi ako makasulat ng malikhaing akda! hindi ako makasulat ng intro sa lila. may tinanggap akong writing raket, deadline sa nov. 29. let's see kung kaya ko siyang ma-beat, hehe.

i miss you, my blog. i hope araw-araw kitang nasusulatan. hindi pa tayo nakaka-celebrate! 10 years na tayo, grabe. happy one decade.

hala. babawi ako sa iyo. baka sa christmas vacation.

alam mo ba lately, maisumbong ko lang sa iyo, ano, meron akong nararamdamang mga antagonism sa akin. sa work, oo pero im done with that. i mean, gets ko na bat ganon ang ilang tao sa akin sa work. insecure. hindi nai-insecure sa akin, mind you kundi nai-insecure sila na di nila mai-display enough ang kapangyarihan nila sa madlang pipol. gusto ko sana sabihan ng ay di ikaw na ang panginoon, go and multiply, hahaha! pero hindi nga work place people ang tinutukoy ko kundi mga kaibigan sa writing circles ko. gahd, baket parang bigla silang naging allergic sa akin? chine-check ko tuloy sarili ko kung nagbago ba ako. definitely, i became super determined sa stocks, sa pera. ayun lang. kasi gusto ko na nga mag-resign hahaha! aaa... alam ko na, sobra akong nagiging vocal lately sa mga ginawa ko in the past. para akong cheerleader ng sarili kong liga. panget ba iyon? panget talaga. kaya lang, paano naman malalaman ng iba kung hindi ko ikukuwento sa sambayanan? saka iniisip ko, baka may ma-inspire sa mga ginawa ko before, like yung sa dagdag dunong, at yung sa lira. anyway, may mga naungkat na bagay at damdamin. i was really hurt, hindi pa talaga naghihilom ang sugat na dulot ng isang insidente sa lira, hehe lalo na it was about my own personality: ang pag-iisip nang bongga tungkol sa pera. may nasaktan ba ako sa ginawa ko that time? i didn't know kung meron, baka pinagkuriputan, oo! pero nasaktan? kung meron, sana kinausap na lang ako, ano? nang magkalinawan.

nangingilo pa ako sa displacement, diskaril. oo nadiskaril na naman ang lola mo. una, nagka-work na naman ako. naging empleyado na naman ako, hay. pangalawa, lumipat kami ng bahay. nawala ang banal kong espasyo, ang bahay namin sa kamias for 15 years. wala akong sarili kong espasyo sa bahay namin ngayon sa cavite, kung saan-saan lang iyong mga abubot ko like hikaw, relo, bracelet. wala akong writing place, wala akong quiet place. meron naman akong cabinet, puro damit, haha! pero ang bag ko, kung saan-saan lang ipinapatong. ni wala akong mesa sa bahay, where i can sit sana and think and reflect. and write. and blog!

kaya gusto ko sa office. dito me sarili akong table. napakakalat niya ngayon, puro dokumento, libro, binder na libre sa mga seminar, invitations, kalendaryo at picture frames ng pamilya, pero ok lang. me sarili akong computer, upuan, munting espasyo. lahat ng gamit ko, in one place. ay, two places pala kasi meron din akong cabinet, nandoon ang isang pares ng sapatos na pampormal, at ilan sa mga libro ko at zines mostly from bltx. nagiging one piece ako sa office space ko. good. kaya lang, andami namang ginagawa sa araw, kaya sa gabi lang talaga ako nagkakaroon ng time to sit, think, reflect. pag tahimik na ang lahat. nakaka-miss ang eksenang ito sa buhay ko.

lugi sa stock market

im in my last month sa paghuhulog ko ng monthly promise ko sa stock market investment.

am i doing well? no. ang laki kaya ng lugi ko, around 150k na. pero paper lugi pa lang naman yan so laban lang. tataas din yan. batay sa ilang taon ko nang pag-stock market, tumataas talaga ang mababa. hintay lang.

mas gusto ko na ito kaysa nagagastos kung saan-saan ang ipon namin ni papa p. at gusto ko rin malaman iyong resulta ng 1m na puhunan sa stock market. gusto ko malaman kung may mararating ba iyan hahaha. although, originally, gusto ko na mag-resign after ko ma-achieve ang 1m sa stock market. gusto ko na lang mag-alaga ng mga baby. feeling ko talaga, kailangan ako ng mga anak ko. i hate going home kasi pagod na ako when i get home, simply because i spend a lot of time outside the house. 11 hours of work plus 3 to 4 hours of commute. ano pa matitira sa akin at sa pamilya, di ba? kaya pag weekend, gusto ko talaga namamasyal kami. etong si poy, ermitanyo, nakakaasar ayaw lumabas ng bahay. jusko. nung mag-jowa pa lang kami, pasikat. kung saan-saan ako dinadala. akala ko, gala. di pala!

palagay ko, maiipit pa rin ang pera ko kahit 1m na ang puhunan namin sa stock market. i make stupid decisions kasi. hindi pa ako ganon kahusay pumili ng stocks. at recently, me pinagkatiwalaan akong prediction ng stock broker na pang-trader, meaning pang-advance, mantakin mong bumaba ang presyo pagkabili ko. kaloka! papasok sana ako sa stock broker na iyon, timson ang pangalan. 100k ang minimum investment, naku, bigla akong nagdalawang-isip. di rin pala masyadong reliable.

sa ngayon, ang signs ko ng magandang stock ay ito:
1. nasa most active list siya. nasa top 20. ibig sabihin, madaling mag-buy and sell dahil napakarami ding nagba-buy and sell nito.
2. mababa siya sa average niya in the past 30 days.
3. blue chip, meaning maganda at matatag na company, pag hindi blue chip, magduda ka na.

ito naman mga natutuhan ko:

1. ayoko na sa sikat at mahal. bumili ako ng globe. 2500 ang isang share. pota, bumaba hanggang 1300. nag-all in ako dahil akala ko pag sikat at mahal ang isang stock, malaki rin ang kita. hindi pala. naipit ako 3 years, ang kita ko lang ay dibidendo. finally, binenta ko this year with income na 7k. dahil sobra na, di ko na kayang maghintay. feeling ko dapat kumita pa ang pera kong naipit doon sa iba namang stock.

2. wag maging greedy. kapag kumita nang konti, benta na. wag isipin na tataas pa yan kasi baka maging bato pa ang pera na.

3. wag mag-aya ng kaibigan sa stock market kung tatanga-tanga ka rin. naku, nakakahiya sa mga kaibigan kong nahila kong mag-invest sa stock market. im really sorry. dalawa sa tatlo ang naipit sa kanila sa stock na now.

4. pag kumita na sa speculative stock, iwan na ito. wag nang balik-balikan. puwedeng maipit ang pera natin diyan. speculative nga, e. good example ang nangyari sa now. in a year, umabot ng 20, ngayon ay 3 na lang!

5. wag mag-all in. sobrang hirap neto para sa akin kasi lagi akong nag-o-all in kasi ang liit lang ng perang ipinapasok ko, so lagi ko itong ginagawa. nakaka-tempt ang malaking kita kung all in. pero baka maipit ang pera mo for a long time. gusto mo ba yon? di mo mapakinabangan ang pera mo dahil naipit sa isang stock!

6. ayoko nang mag-rely sa news re: stocks. may sariling pintig ang stock market. may sarili siyang buhay ang mga linya sa charts. dapat sa strategy, mas mataas ang pagbatay sa technicals, meaning sa charts kaysa sa fundamentals. fundamentals kasi ay mostly history ng company at news about it.

7. mag-diversify, ibig sabihin, hindi lang dapat galing sa isang industry ang stock na binibili mo. bili ka ng stock sa telecoms, try mo rin stocks sa properties, try mo rin sa leisure and entertainment. para kapag bumagsak ang isa sa industriyang kinabibilangan ng stock mo, may iba pang industriya na up and running at kinabibilangan naman ng iba mo pang stock.

8. ang support ay presyo ng stock na pinagbilhan nang pinakamarami ng traders at investors. ibig sabihin, these people support the stock at that price. ayaw nilang bumagsak ang presyo nito.

9. ang resistance ay presyo ng stock na pinagbentahan nang pinakamarami ng traders at investors. ibig sabihin, these people resist the price increase of the stock. ayaw na nilang tumaas pa ang stock above that price.

tangina, ang tagal kong inaral bago na-gets ang support at resistance na iyan. ganon lang pala, literal!

10. kung masyadong mura ang stock, wag masyadong malaki ang amount na bibilhin mo kasi baka mahirap siyang ibenta kapag gusto mo na siyang ibenta.

11. bawal ma-attach sa stock. kung kumita ka diyan, e di kumita. wag nang balik-balikan. tool lang iyan for an additional income.

12. di talaga ako nagse-sell nang hindi green. nanghihinayang ako sa lugi. di kaya ng dibdib ko, haha.

yan muna, dagdagan ko kapag may naisip pa ako.

Thursday, November 8, 2018

thinking about money

may bigla akong naalala ngayong namomroblema ako sa investment naming mag-asawa sa stock market.

napakapraktikal kong tao, kaya palaipon ako't ubod ng kuripot. at kakayod nang kakayod para sa ekstrang kita.

kasi... laki ako sa hirap.

at opkors, ayokong mamatay nang mahirap, ayoko ring magutom ang mga anak namin in the future.

eto nga pala yung naalala ko:

noong unang panahon, noong presidente ako ng isang organisasyon ng mga manunulat, inireklamo ako ng isang officer namin. puro na lang daw pera ang topic kapag nag-uusap kami.

pahiyang-pahiya ako nang gawin niya ito sa harap ng maraming miyembro ng munti naming organisasyon. hindi ko malaman ang isasagot ko. tas later on, na-realize ko, treasurer namin siya. malamang pera ang pag-uusapan namin.

kaloka.

anyway, eto ang context niyan: minana ko ang presidency nang walang kapera-pera ang org. as in. matanda na yung org, pero wala itong pera, thank you ang bayad namin sa speakers, juskoday. kaya pag-upo ko, bukod sa pagma-manage sa writing workshop ay nag-isip din ako at nag-implement ng ilang proyektong pampanitikan at pansining na magpapasok ng pera sa organisasyon. nagkapera nga ang org at ginamit ang perang iyon para maparehistro sa sec ang papeles namin. nang registered na kami ay nakahingi na ng pondo ang org at lalong dumami ang proyekto nito. marami itong naserbisyuhan sa iba't ibang sulok ng bansa.

#theend
#alamnyobakilalaatlovenipapapangtreasurernaito
#lovekorinnamansitreasurer
#nagingfriendskamieventually
#perodikoparinmalimutanangreklamoniyasaakin
#itreasurethememory

Wednesday, October 10, 2018

proposed taglines para sa 50th anniversary ng ccp


1. Sining Kuwenta
a. CCP’s 50th anniversary celebrating the relevance of Philippine Arts
b. Celebrating art that matters in the lives of the Filipinos

2. Ang Sentro bilang Bulawan
3. Gintong Sining
4. Ginintuang Sining at Kultura
5. CCP@50: Gintong Sining, Gintong Kultura
6. Ginintuang Sining: CCP@50
7. CCP@50: Gintong Ani sa Sining
8. CCP@50: Sining na Makabuluhan Para sa Bayan
9. CCP@50: Sining na Bulawan para sa Bayan
10. @CCP@50: Tungo sa Bayan na malikhain at makasining
11. @CCP@50: Limampung taon na paglikha Para sa bansa
12. CCP@50: SIning para sa Bayan Mula sa Sentrong Bulawan
13. CCP@50: Sentro ng Makasining; Tungo sa Bayang Malikhain
14. CCP@50: kabuluhan ng Sentro sa Sining at Kulturang Filipino

ang bet ko ay ang number 1 hehe. kasi wala na yatang ibang arts and culture govt agency na puwedeng gumamit nito dahil wala pa silang 50 years old. hahaa!

sana may magustuhan ang artistic programming committee or si sir chris.

Monday, October 8, 2018

3 small projects

noong oct 6, 2018 sa Medicine Auditorium ng UST, unang beses na nagsalita ako tungkol sa pagpo-propose ng mga literary at book project. ito ay bahagi ng UNIK event ng NSTP Office sa UST. Daghang salamat kina Paul Castillo at C Joie Buena sa pagkakataong ito.

tatlong proyekto ang tinalakay ko:

1. pambansang edukasyong pampanitikan (pep) ng lira na isinilang bilang unang halik sa panitik (katuwang ko rito si Ronald Verzo noong presidente pa siya ng Cavite Young Writers Association at ako naman ay bilang representative ng dagdag dunong project). in-implement ko ito bilang sining ng tugma at sukat noong naging presidente naman ako ng lira. after ng term ko, in-adopt ito ni Phillip Yerro Kimpo na siyang naging presidente ng lira for 3 terms. under his guidance, nag-evolve itong muli at tinawag na pep.

ang proyektong ito ay libreng seminar workshop tungkol sa basics ng Filipino poetry para sa mga guro sa Filipino.

sa dec 8 ay io-offer ng UMPIL (thru Sir Michael M. Coroza) at LIRA (thru Aldrin Pentero) ang ika-36 na edisyon ng proyektong ito na nakapaglingkod na sa mahigit 3000 guro sa buong pilipinas. isa rin ito sa mga dahilan kung bakit nagawaran ng tayo award (ten accomplished youth organisations) ang lira.

2. dagdag dunong project na itinatag namin ng baguio/pangasinan writer na si russell mendoza noong 2006. mumunting proyekto ito na ang goal ay makatulong sa kabataang filipino. si russell ay funder for the first few years, kalaunan ay naging ako, ako rin ang tagahanap ng partners at taga-implement ng projects. na puro maliliit lang. later on, naging advocacy na rin ito ng ex ko, sori di ko papangalanan dito, hahaha, at siyempre, nina Ronald Verzo at Sean Elijah Siy.

ang activities ay:

a. feeding program, free storytelling sessions, free creative writing workshops, at free art workshops sa bahay namin sa kamias, qc, sa barangay hall ng east kamias, qc, marikina city library, sitio bato-bato, taytay rizal, malabon, barangay batasan, commonwealth, qc, san andres, maynila, sa bahay ng nanay kong si Resie Wico sa bamboo organ, las pinas at marami pang iba;

b. libreng UPCAT review sa mga 40 na public high school student sa anonas, qc;

c. libreng matuto sa lakwatsa field trip para sa san andres, maynila at batasan children sa mga cultural na lugar tulad ng mga museo sa marikina;

d. free show o sine gang o pagdadala ng mga lima o anim na bata sa mga libreng sine at palabas, at pagkain, pagkatapos;

e. krismas with kasing-kasing kids (KKK) o pamamasyal ng lima o anim na batang taga- kasing-kasing, kamias sa libreng light show sa ayala triangle, makati, may free dinner pa sa fast food. minsan, nagki-krismas party din kami sa aming bahay.

dumalang ang proyekto after some time. one, natigil ang funding from russell mendoza dahil personal money niya iyon, hello, mahirap ang trabaho niya sa canada, at two, nagkaroon ako ng permanenteng trabaho, ang hirap ng oras. dumating pa nga sa punto na sa bahay na lang at barangay namin ang mga proyekto (kaya isinilang ang krismas with kasing-kasing kids). actually, iyang KKK ang huling nagawa namin for dagdag dunong.

mabuti na lang, during its first year, isa sa mga partner namin, isang writer/teacher na nakilala ko sa LIRA, si Mam Ana Bacudio, ang nagpatuloy ng napakaraming activity for kids sa kanilang garahe sa san andres, maynila. tinawag niyang dagdag dunong reading center ang garahe nila kung saan namin ginagawa ang storytelling at art workshops noon. sinuportahan siya ng buong pamilya sa kanyang ginawa spending from their own pockets, at aktibo sila sa paghahanap ng partners, kaya't patuloy silang nakapagbigay ng mga libreng gawain sa mga bata sa kanilang komunidad. lumawig nang lumawig ang network ni mam ana at ng kanyang pamilya hanggang sa sila ay makarating sa mindoro. doon ay nagtatayo sila ngayon ng dagdag dunong reading center para sa mga mangyan. ang galing, ano? but wait there's more: last week lang, nanalo ang kanilang pamilya ng jollibee family values award special citation for education dahil sa itinatayo nilang dagdag dunong reading centers.

inimbitahan ko ang pamilya ni mam ana sa talk ko sa ust at sila ay nagpaunlak. tinawag ko sina mam ana at sir virgilio bacudio as i discussed dagdag dunong, and there came an audible gasp among the audience. kasi sa audience din nakaupo ang mag-asawa.

proud na proud ako sa narating ng dagdag dunong. simple at maliliit lang na proyekto ang naisip namin dati ni russell. hindi long term, as in, ang usapan namin, one project at a time. ako lang mag-isa before, at si ej. tapos partners na ang iba. sabi ko rin kay russell, dapat sa mga activity namin ay kikilalanin namin ang talino na mayroon na ang mga batang Filipino, kaya naging dagdag dunong ang pangalan nito.

3. book-making workshop with the lumad, ang proyektong ito ay nagmula sa isang malungkot na karanasan ko bilang freelancer. isang dati kong estudyante (sa uste! hahaha) ang nag-imbita sa akin para mag-book making workshop sa mga anak ng empleyado ng kanilang kompanya. umoo agad ako nang malaman kong clear ang sked ko sa araw na hinihingi niya. halloween activity raw nila iyon sa kanilang opis. di ako nagtanong tungkol sa talent fee, nakakahiya, iyan ang sakit ng halos lahat ng writers sa pilipinas, nahihiyang mag-discuss ng fee kapag sila ay iniimbitahan mag-workshop o mag-talk. ako, nag-assume lang ako na meron. sa bgc ang venue, sa isang napakagarang building. nag-taxi ako papunta sa venue dahil marami akong dalang materials for the workshop. pinagdala rin ako ng mga libro ko, at baka raw may bumili. well, walang bumili hahaha, pero nagawa ko nang maganda ang workshop. may output din ang lahat ng bata. bago ako umuwi, tinanong kung magkano ang taxi ko, sinabi ko naman at binigyan ako ng pera para sa taxi. thank you naman ako. pero ayun na yun. wala nang ibang ibinayad sa akin. omg. sobrang nalungkot ako. yung driver ng taxi, willing silang bayaran for his work, pero para doon sa work na ginawa ko... waley. actually, sabi ng dati kong estudyante, may gift daw silang bag. naku, lalo akong nalungkot. paano ko ibabayad sa kahera ng grocery ang regalo nilang bag? puwede ko bang ibayad sa meralco ang bag, tipong bag palit kuryente, plis? depressing, ahahay, sa sobrang lungkot ko, naiwan ko ang ibinigay kong ID sa reception ng building sa ground floor, hahaha, dahil nagmamadali akong lumabas sa sama ng loob ko. until now nasa akin pa ang claim stub. ba't ba kasi di ko nilinaw ang pera-pera na iyan? bakit ba ako pumayag e, mayaman pa sa akin ang mga batang pinaglingkuran ko doon? di nila kailangan ang serbisyo ng dukhang writer na tulad ko. jusko, awang-awa ako sa sarili ko, i swear.

after a few weeks, nabalitaan namin ni poy ang pagdating at pagkakampo ng mga lumad sa lawton, sa may post office. at may mga bata raw na kasama ang mga lumad. napagkasunduan naming magbigay ng libreng book-making workshop sa mga bata. naghanap kami ng koneksiyon. pung! si ina, Katrina Stuart Santiago, ang tumulong sa amin. ang problema, pag-check namin ng supplies, kulang-kulang na ito. hulaan n'yo kung sino ang una kong naisip? si dating student! agad ko siyang piniem at tinanong ko kung willing ba na mag-donate ang kompanya nila ng workshop supplies. yes na yes daw. sa madaling salita, isang araw ay nagkita kami sa mcdo guadalupe para maiabot sa akin ang isang kahon ng bond paper, oslo, gunting, pandikit at krayola. weee! kinilig puwet ko, faith in humanity restored.

pagdating namin ni poy sa kampo ng mga lumad, hinanap namin ang kontak ni ina at dinala kami nito sa isang lugar na may trapal bilang bubong, at trapal bilang sahig. doon daw kami magwo-workshop. a, okey, kako, walang mesa at upuan? waley. okey lang, sige, fight. naranasan ko na ang ganitong set up sa gawad kalinga sa payatas. nakasalampak kaming lahat habang nagtuturo ako ng tula sa limang batang residente.

may nadatnan kaming tatlong lalaki na nakaupo sa trapal. sabi ko sa kontak, 'asan na po ang mga bata? start na po kami. sagot ng kontak, ito po, sabay turo sa tatlong lalaki. omg, matatangkad pa sa akin. no read, no write daw ang mga lumad na iyon kaya, bata ang category nila. huwat, no read, no write? pa'no ko ituturo ang elements of a story for children? ang character? ang setting? conflict? resolution?

lumuwa utak ko sa katangahan ko, e. tangina, bebang, ano ine-expect mo, private schooled na mga bata? nakakapagsulat, in calligraphy pa, ng mga pangalan nila gamit ang glittery markers? sabi sa akin, parating na po ang iba pang bata. maya-maya, nakumpleto sila. may galing sa davao at bukidnon, nakalimutan ko na kung saan galing ang iba. ang pinakabata ay 8 years old. at mahigit isang dosena kaming lahat.

start na kami ni papa p, iyong plano namin na walong pahina na ipapagawa sa bawat bata, nangalahati. tig-aapat na pahina na lang sila. page 1, bida, page 2, problema, page 3, hakbang o aksiyon, page 4, pagwawakas. ang hindi makasulat, pinagdrowing nang pinagdrowing. ganito ang siste: ano o sino ang bida mo? idrowing mo, kulayan mo, ha? bigyan mo siya ng problema. kahit ano, ikaw ang bahala. tapos idrowing at kulayan mo. tapos ito, ano ang ginawa ng bida mo? ok lang kahit ulo lang ang idrowing mo o paa o mata. basta kukulayan mo. pagkatapos, ano ang nangyari sa kanya? idrowing mo, kulayan mo. doon ko na-realize, napakadahop ng salita at ng pagsulat. mabuti at nariyan ang hugis, kulay at imahen. mabuti at nariyan ang sining, naitatawid nito ang gusto nilang isagot sa akin.

lahat sila, nakagawa ng 4 paged book. pinag-present ko sila sa harap. naalala ko ang isa sa tatlong lalaki, isda lang ang laman ng apat niyang pahina. sabi ko, okey lang iyan. iyan ang libro ng mga isda para sa isda at tungkol sa isda. napangiti siya. ang ganda niya kaya magkulay.

masayang-masaya ako na malungkot na malungkot after the workshop. masaya kasi natuloy siya thru the help of my former student. ipinamigay namin sa lahat ng participant ang supplies na galing sa kompanya ng student ko. malungkot kasi wala kaming ni-require na tema pero lumitaw nang paulit-ulit ang death at abuse sa kanilang mga kuwento. halimbawa, isang butterfly ang namatayan ng kaibigan, naghanap siya ng bagong kaibigan sa bagong hardin, sumaya siya, the end. isa pang kuwento, ang bida ay damit, nadumihan siya, ginawa niya ang lahat para malabhan ang sarili, luminis siya uli at sumaya. the end. at isa pa, may bukirin, pinuntahan ng mga buldoser, sinagasaan ang mga puno, nakalbo ang bukirin. the end. ang title ng work niya? plantasyon.

that day, hindi namin alam, may taga abs cbn pala na nagko-cover ng kampuhan. si demerie dangla. ininterbyu niya kami ni poy at inemail niya kami para humingi ng pictures ng event sa balangay.

sa panghuling bahagi ng talk ko sa ust, nag- iwan ako ng tatlong tip sa humigit-kumulang 800 nstp students:

1. look for partners/ funds. mas malayo ang narating ng unang halik sa panitik nang ito ay mapondohan ng ncca at nang marami na ang nakakalabit na partners for this.

2. there's no success without succession. natutuhan ko ang linyang ito sa iso! sa kaso ng dagdag dunong, aksidente lang, di namin pinlano na may magpatuloy ng nasimulan namin ni russell. mas maganda kung pagplanuhan ito para tuloy tuloy ang mga nais mong mga proyekto.

3. be the bridge (from mayaman to mahirap) tulungan mo ang mayaman na makatulong sa mahirap. the end.

at...

ang big, big message ng aking talk na pinamagatang 3 small projects ay... it's okay to think small.

salamat sa pagbabasa!

ito nga pala ang article about book-making workshop with lumad:

https://news.abs-cbn.com/lifestyle/11/28/15/look-nature-vs-bulldozers-in-lumad-kids-books

Saturday, September 22, 2018

call for submissions ng vibal, heads up, writers for children!

Do you have any story that you think the kids will love?

Join our pool of award-winning authors and start capturing the hearts of Filipino children! All you need to do is submit an original story that is child-friendly, fun to read, inspiring, and value-laden. You can submit your entries at seugenio@vibalgroup.com and atabuzo@vibalgroup.com from September 12 to December 31, 2018.

For more details, check out these photos.
#Vibal #VibalGroup