Umaga
Nag-almusal kami nina ka pilo, rye, ako at jowa ng:
1. pinritong galunggong na may sawsawang toyong lumalangoy sa kamatis
2. salad na gawa sa tsinaptsap na kamatis, carrot at pipino na ang dressing, ceasar salad
3. tinapay na ang palaman ay lily's peanut butter
in random order 'yan.
si rye ang may pinakamaraming nakain sa lahat. kasi hindi marunong tumanggi hahaha lahat ng ialok, e nginunguya in 10 seconds.
nagkuwentuhan kami habang nag-aalmusal.
ikinuwento ni jowa ang panahon na mais at piggery pa ang business niya. sabi niya ang ginagawa ng mga retailer na magkakarne sa kanilang tindang baboy ay ganito: kapag namatay daw ang baboy, malamang na ifi-freeze ang karne. tapos ito raw ang gagawing tocino, tapa at iba pa. kasi kapag ibebenta pa raw ito sa palengke, malamang na mahuli ang mga magbebenta. kasi halatang-halata sa itsura ng karne na double dead ang baboy. me linya ng mga dugo ang laman.
tapos humirit din si ka pilo na cancerous ang peanut butter. sa proseso daw ng paggawa nito, may hindi tama. nalimutan ko na kung ano. pero sabi niya, ginigiling ang mga mani.
ganyan kasarap mag-almusal kasama ang mga mokong na ito.
pagkatapos, lumarga na kami. ibinaba namin si ka pilo sa edsa kasi uuwi na siya sa batangas. itong si rye ay maglalamyerda raw muna sa recto kaya sumabay siya sa amin hanggang uste.
bago ako bumaba ng sasakyan ay nagpaabiso ako kay jowa na bumili ng pansit at keyk para sa mga co-faculty ko. noong una, parang ayaw kong magpakain pa roon. kasi gastos lang. si jowa, gusto. pero nagbago rin ang isip ko kasi naisip kong kung last december ko na doon dapat naman talagang magpakain ako sa aking kaarawan. kaya naman sabi ko kay jowa, pipik-apin ko na lang ang oorderin niyang pagkain pagdating ng tanghali. sa goldilocks namin binalak bumili. oo raw.
nagpaalam na ako kina jowa at rye.
sa unang class ko, sobrang energetic ako. though alam kong walang nakakaalam na birthday ko that day, sinuot ko yung dilaw na blusang ibinigay ng kapatid ko. sa sobrang tingkad nito, imposibleng hindi ako mapansin. at kahit sambakol ang mukha ay magmumukha kang masaya sa blusang ito.
kaya iyon ang isinuot ko sa aking kaarawan.
but no, walang pumansin. umaasa ako hanggang sa huling minuto ng first class ko na may magtatanong ng: mam, bertdey mo ngayon? parang ansaya-saya mo, e.
so bigo ako sa unang class.
lipad at dapo sa 2nd class. habang ako ay may ina-anunsiyo, biglang nagvibrate ang aking cellphone na nakasukbit sa leeg.
ang aking bespren! tumatawag mula sa kabilang panig ng mundo!
kaya sabi ko, "excuse me, class, tumatawag ang bespren ko. hulaan ninyo kung bakit." tapos lumabas ako.
mga 1 minute kaming nag-usap ni bespren. 1 minute ako sa labas ng classroom. pagbalik ko, wala pa ring nagtatanong o bumabati. natapos naman nang masaya ang klase ko. as usual.
TANGHALI
kaya pagring na pagring ng bell, diretso na ako sa faculty room. nang makasalubong ko si mam cora, nagpasama ako sa kanya para kunin sa chowking (as what jowa texted) ang tatlong bilao ng pansit kanton.
pagdating namin dun, nalungkot ako.
kasi wala raw silang bilao. inilagay sa siyam na styro ang pansit. sabi ko, sana sinabihan ninyo yung bumibili na wala kayong bilao. sabi ng nasa counter, sinabihan naman daw niya.
ano pa nga ba ang magagawa ko? kahit mukhang nalugi kami sa ginawa ng chowking ay pinilit ko pa ring maging masaya. hindi chowking ang magpapalungkot sa akin. hindi ang kanilang pansit sa bilao na wala naman sa bilao.
pagbalik sa faculty room, dali-dali kaming naghugas ng mga plato at tinidor. itinaob namin sa ilang plato ang lamang pansit ng styro tapos hinati ko sa dalawa ang mga styro para hindi na kailangang magplato ang mga kakain sa aking handa.
at nagsalo kami sa malangis na pansit ng chowking. pampahaba nga naman ng buhay. burp.
marami ang bumati sa akin kaya ang saya-saya ng aking lunch time.
binigyan pa ako ni mam raquepo, ang idol ko sa pakikisama at pakikitungo sa kapwa, ng isang wallet na makulay at may P50 sa loob. tapos kiniss niya ako sa pisngi. isa siya sa ipinagpasalamat ko kay god nang araw na iyon.
binati rin ako ni ms patricia ng ballet manila. nag-usap kami tungkol sa kapalpakang nangyari sa ticketing services para sa mga estudyante ko para sa kanilang production. pinakahuli kasi kaming nagbigay ng listahan kaya marami sa mga estudyante ko ang hindi nakapanood ng kanilang palabas.
anyway, sabi niya,heto pa po ang mga ticket. 50 pa. gusto ko raw bang ialok sa mga estudyante ko.
ang problema, may klase ang mga estudyante ko sa oras at araw ng palabas nila at dahil may libreng karnabal ang tiket na iyon, hindi ko na kinuha. ayokong mag-absent ang mga estudyante ko para lamang sa isang bonus work sa Filipino.
ok naman daw kay Mam patricia. tapos binigyan niya ako ng 2 compli ticket. may pampanood na kami ni ej.
HAPON
tapos sa 2-3 pm class ko naman, pagpasok na pagpasok ko ay kinantahan na ako ng happy birthday. sa wakas hahaha. thank you. thank you sa 1EPM!
nag-umpisa ang class sa panalangin at sinegundahan ng quiz. individual. dati kasi laging group. anakngtokwa ako magbertdey ano?
pagkatapos ng mga klase ko ay dumiretso na ako sa sasakyan ni jowa na naghihintay sa dapitan super wide super highway parking lot. may plano kaming maglamyerda kasama si ej.
tinawagan na namin si ej para sabihing dadaanan namin siya sa bahay.
430pm nasa SM Marikina kaming apat. kasama si ate.
ang ganda-ganda. napakamodern ng dating ng sm na ito. airport yata ang kinopya. puwedeng manalamin sa mga tile. kakintab! parang nakakailang tapakan. at siyempre, nagbobonggahan, nagbabanggaan ang mga mamahaling cologne, relo, tsokolate, damit. umaapaw ang mga laptop, camera at iba pa.
parang wala ka sa third world.
bumili kami ng sandalyas ko at isang pares ng gomang tsinelas. ibinili din namin si ate ng gomang tsinelas. na hindi magkamukha. uso pala yon. ibinili na rin namin si ej ng isang pares ng sapatos na pamasok sa school. naiwan kasi niya sa las pinas ang itim niyang sapatos na bagama't napakakomportable raw sa kanyang paa ay medyo ngumanganga na.
saka kami naggroserya. doon naubos ang aming oras at enerhiyang pang-hanggang next week pa sana. dahil sa laki ng groserya, at walang sistema ang pagpili at pagbili namin, paikot-ikot kami sa airconditioned na football field. yes ganon kalaki.
tapos nagdinner na kami. sa xavierville. sa ababu.
isa itong persian restaurant. no, hindi naman talaga restaurant. mas disente lang ng isang paligo sa turo-turo. pero kahit ganyan ang set up ay talaga namang sikat at dinadayo pa sa sarap ng kanilang pagkain. dati itong nasa up village. pinuntahan nga namin ni rita ito noon kaya lang under renovation pala. kaya dehins namin natikman ang pagkaing highly recommended ni rayts.
natuklasan ni jowa ito noong isinama siya ni emil. nag-aalala nga siya noong nasa sm kami. baka raw di ko magustuhan kasi simple lang yung lugar. sabi ko kung masarap naman doon e di doon na kesa naman sa sm na naman. minsan, nakakasawa din yung pagkain sa mall. so kumain nga kami sa....ABABU!
shawarma rice ang inorder ko. kay ej at kay jowa beef rice yata at kay ate chicken rice.
andami-daming dumating na pagkain sa mesa. at ang daming kamatis. ako ang tagaubos ng kamatis kasi si jowa at ej, hindi type ang inihaw na kamatis. bottomless din ang iced tea. good luck sa lalamunan talaga.
masarap ang kanilang shawarma rice. marami pa ang serving. pangbirthday ang serving hahaha
pagkatapos ng isa na namang malangis na hapunan, umuwi na kami.
pagdating sa bahay, nag-ayos kami ng mga pinamili at tinuruan ko agad si ej ng assignment niya sa math. tungkol sa congruent lines. ang arte-arte talaga ng mga term sa math. ang ibig lang namang sabihin e magkasinghabang linya. inis na inis naman si ej kasi pinaghintay ko siya sa kalagitnaan ng isang number ng kanyang assignment. paano, bigla ba namang tumawag sina eris at ron? kuwentuhang umaatikabo ito. sinasaid ko sa tuwa ang huling minuto ng aking ika-29 kaarawan.
kaya naman, hatinggabi na akong umakyat ng kuwarto.
Monday, December 15, 2008
kumbakit
ako nalulungkot ngayon, binabatbat ng ligalig ang puso ay hindi ko alam.
nalulungkot ako kapag nakakakita ako ng pares sa loob ng dyip. o kaya isang pamilyang nagko-commute, aalog-alog pa ang ulo ng sanggol habang humaharurot si manong drayber.
gusto ko rin niyan sabi ko.
pero handa ba ako? kaya ko bang magsakripisyo?
minsan, karuwagan ang siyang pumipigil sa kaligayahan na pumasok sa buhay ng may buhay.
nalulungkot ako kapag nakakakita ako ng pares sa loob ng dyip. o kaya isang pamilyang nagko-commute, aalog-alog pa ang ulo ng sanggol habang humaharurot si manong drayber.
gusto ko rin niyan sabi ko.
pero handa ba ako? kaya ko bang magsakripisyo?
minsan, karuwagan ang siyang pumipigil sa kaligayahan na pumasok sa buhay ng may buhay.
Saturday, December 13, 2008
crisis management seminar
andito ako ngayon sa isang pa-seminar ng aming paaralan tungkol sa crisis emergency disaster preparedness.
si dr lito maranan ang speaker.
heto ang mga natutuhan ko:
safe dapat sa lahat ng procedure. kahit mabilis ang pag-evacute, basta may nasaktan, hindi tayo successful.
marami sa mga building sa uste ang walang emergency exit. pati building namin. oh-em dyi!
lahat ng pinto sa main building ay papasok ang pagbukas. mali pala ito. napakamapanganib pala lalo na kapag may emergency.
dapat lahat ng emergency exit ay papalabas ang pagbukas. HINDI PAPASOK.
dapat ang school records ay may tatlong kopya. isa, nasa eskuwela. ang dalawa, nasa isang lugar na several kilometers away from the school. kasi kapag nasunog o nanakaw o nabaha ang mga iyan, malaking memory ng paaralan ang mawawala.
tanging college namin ang may dalawang pinto bawat classroom. at parehong papalabas ang pagtulak ng pinto. hurrah!
kapag may sunog, dapat maka-evacuate ang mga tao in less than 5 minutes. pag sumobra riyan, unsuccessful.
fire never travels down. kapag nasa kisame yan, katabing kisame ang unang unang lalamunin. hindi ikaw. kaya wag magpanic. gumapang nang gumapang. nang mabilis, ha
every 400th year merong napakalaking disaster na nangyayari sa pilipinas. last year yung ika-400 na taon.
bago pa man ang emergency situation, dapat meron nang nakatalagang floor captain. isa bawat palapag. at dapat guro. kasi kung estudyante, hindi sinusunod ng kapwa estudyante.
sa karanasan ng speaker, kapag may fire o earthquake drill, ang mga guro e nagtatago lang sa faculty room. hindi lumalahok. may batas pala na nagsasabing ang taong hindi lalahok sa mga drill ay maaaring makulong at magbabayad pa ng penalty na P1000.
dapat magtalaga ng evacuation area para doon papupuntahin ang mga tao. madalas kasi nakatunganga lang sa labas ng building ang mga taong pinalabas ng building. kaya mas nahihirapan makapasok ang mga sasakyan para sa rescue.
ang mga emergency escape plan ay dapat laging updated at eye-level. itong kuwarto kung saan idinadaos ang seminar, nasa ibabaw ng isang bulletin board ang aming emergency escape plan.
sa emergency situation, dapat may tatayo agad na leader para magbigay ng direksiyon. kung walang tatayong ganyan, magpapanic ang mga tao at magkakagulo.
kaya huli dumarating ang bumbero kasi huli rin silang tinatawagan. malaki na ang sunog bago sila tawagan.
tumawag sa 522-22-22 para sa sunog. filipino-chinese volunteers yan. 749-7194 ang sa sampaloc fire department naman.
yung taong pinakamalapit sa exit o sa pinto ang unang lalabas.
once nakalabas na ng building, manatili sa labas. mas marami sa mga bumabalik ang namamatay.
sa ibang bansa, ang mga kabinet ay nakatali sa pader. dito sa atin, hindi pa nagiging habit iyan. maaaring makadagan ng mga tao ito kapag may lindol.
sa ibang bansa, may gadget na ibinibigay sa mga bata kapag may lindol. ipinapatong ito sa ulo ng mga bata. dito sa atin, wala. pero may mga aklat na maaring gamiting pantakip sa ulo. lalo na iyong mga hard bound na aklat. ibuka ito at ipatong sa ulo. maaaring makatulong ito sa pagliligtas ng iyong buhay. mabuhay ang mga aklat!
kung may estudyanteng naghi-hysterical, lapitan agad at kausapin. sabihing dadalhin na siya sa ospital. garantisado raw na magtitino ito agad.
problematiko ang mga dulo ng hagdan na nakatapat sa bintana o salamin. pag nagkatulakan pababa, dire-diretso sa labas ang mga tao via the bintanas.
kung may kumakalikot, sumisira o anuman ng kahit na anong gamit para sa emergency, isumbong. dapat pinaparusahan ang mga makakating kamay na iyan.
si dr lito maranan ang speaker.
heto ang mga natutuhan ko:
safe dapat sa lahat ng procedure. kahit mabilis ang pag-evacute, basta may nasaktan, hindi tayo successful.
marami sa mga building sa uste ang walang emergency exit. pati building namin. oh-em dyi!
lahat ng pinto sa main building ay papasok ang pagbukas. mali pala ito. napakamapanganib pala lalo na kapag may emergency.
dapat lahat ng emergency exit ay papalabas ang pagbukas. HINDI PAPASOK.
dapat ang school records ay may tatlong kopya. isa, nasa eskuwela. ang dalawa, nasa isang lugar na several kilometers away from the school. kasi kapag nasunog o nanakaw o nabaha ang mga iyan, malaking memory ng paaralan ang mawawala.
tanging college namin ang may dalawang pinto bawat classroom. at parehong papalabas ang pagtulak ng pinto. hurrah!
kapag may sunog, dapat maka-evacuate ang mga tao in less than 5 minutes. pag sumobra riyan, unsuccessful.
fire never travels down. kapag nasa kisame yan, katabing kisame ang unang unang lalamunin. hindi ikaw. kaya wag magpanic. gumapang nang gumapang. nang mabilis, ha
every 400th year merong napakalaking disaster na nangyayari sa pilipinas. last year yung ika-400 na taon.
bago pa man ang emergency situation, dapat meron nang nakatalagang floor captain. isa bawat palapag. at dapat guro. kasi kung estudyante, hindi sinusunod ng kapwa estudyante.
sa karanasan ng speaker, kapag may fire o earthquake drill, ang mga guro e nagtatago lang sa faculty room. hindi lumalahok. may batas pala na nagsasabing ang taong hindi lalahok sa mga drill ay maaaring makulong at magbabayad pa ng penalty na P1000.
dapat magtalaga ng evacuation area para doon papupuntahin ang mga tao. madalas kasi nakatunganga lang sa labas ng building ang mga taong pinalabas ng building. kaya mas nahihirapan makapasok ang mga sasakyan para sa rescue.
ang mga emergency escape plan ay dapat laging updated at eye-level. itong kuwarto kung saan idinadaos ang seminar, nasa ibabaw ng isang bulletin board ang aming emergency escape plan.
sa emergency situation, dapat may tatayo agad na leader para magbigay ng direksiyon. kung walang tatayong ganyan, magpapanic ang mga tao at magkakagulo.
kaya huli dumarating ang bumbero kasi huli rin silang tinatawagan. malaki na ang sunog bago sila tawagan.
tumawag sa 522-22-22 para sa sunog. filipino-chinese volunteers yan. 749-7194 ang sa sampaloc fire department naman.
yung taong pinakamalapit sa exit o sa pinto ang unang lalabas.
once nakalabas na ng building, manatili sa labas. mas marami sa mga bumabalik ang namamatay.
sa ibang bansa, ang mga kabinet ay nakatali sa pader. dito sa atin, hindi pa nagiging habit iyan. maaaring makadagan ng mga tao ito kapag may lindol.
sa ibang bansa, may gadget na ibinibigay sa mga bata kapag may lindol. ipinapatong ito sa ulo ng mga bata. dito sa atin, wala. pero may mga aklat na maaring gamiting pantakip sa ulo. lalo na iyong mga hard bound na aklat. ibuka ito at ipatong sa ulo. maaaring makatulong ito sa pagliligtas ng iyong buhay. mabuhay ang mga aklat!
kung may estudyanteng naghi-hysterical, lapitan agad at kausapin. sabihing dadalhin na siya sa ospital. garantisado raw na magtitino ito agad.
problematiko ang mga dulo ng hagdan na nakatapat sa bintana o salamin. pag nagkatulakan pababa, dire-diretso sa labas ang mga tao via the bintanas.
kung may kumakalikot, sumisira o anuman ng kahit na anong gamit para sa emergency, isumbong. dapat pinaparusahan ang mga makakating kamay na iyan.
Thursday, December 11, 2008
birthday happy! part 1
mahabang pagdiriwang na naman ang nangyari para sa aking kaarawan!!!
dec 9
sinlaki yata ng dalandan ang aking tonsil. hindi rin ako masyadong makapagsalita dahil kumikirot ito tuwing gagawa ako ng anumang tunog. kaya halos buong araw lang akong nasa bahay. tapos sinisinat-sinat pa ako.
alas-siyete nang umaga, tumawag ako sa dean's ofc para sabihing hindi ako makakapasok. sa sobrang tamlay ko, hindi ko nasabi ang aking dahilan. kaya naisip ko tuloy kung dapat ba akong magtext sa aming dept. head. mabait naman si sir nuevo kaya lang natatakot ako na baka isipin niyang um-absent lang ako dahil sa parating kong birthday.
kaya hindi na lang ako nagtext. magpapaliwanag na lang ako pagpasok ko sa trabaho.
nagpahinga ako buong umaga, nananghalian tapos naghalungkat sa mga kahon-kahon. natuklasan ko na kung saan nakabaon ang mga aklat from adarna na aking kinonsayn 100 yrs ago. naisip kong isoli na ang mga hindi naibenta at bayaran ang mga nabenta. kaso pagsapit ng 2pm, nagtext si sir vim. kailangan daw ako sa icw dahil may hindi ako napirmahang papeles ng umpil.
by 3pm, pumipirma na ako. anong page ang hindi ko napirmahan? yung una.
nge. nge talaga.
tapos nakita ni sir vim ang mga aklat adarna. naisip niyang papiliin sina ate glo, ate arlene at eva ng mga aklat na gusto nila. yun na ang aguinaldo ni sir vim sa kanilang mga anak.
ayos. mababawasan ang mga aklat na dadalhin ko sa adarna house. tumawag na rn ako kay fiona ng adarna para sabihing ako ay papunta na roon.
pero habang pumipili pa ang mga tao mula sa bunton na dala ko, umakyat ako sa graduate studies ofc para mag-enrol ng residency.
finaly, makakapag-enrol na ako.
marami talaga ang nadidismaya sa maling akala.
kasi pagkatapos na iprint ang aking online registration ay pinapasulat pa ako kay mam pam constantino para ipaliwanag ang aking pagiging late enrollee at makiusap na ako'y tanggapin kahit disyembre na.
since wala akong dalang laptop at nahihiya naman akong makitayp pa sa icw, hindi ko na muna iyon inasikaso.sa next 333 years na lang uli.
bumalik ako sa icw, binilang ang mga aklat na natira at siningil si sir vim. na-sad ako. kasi ang bilang ko sa mga aklat bago ako umalis sa bahay ay 40. 60 lahat ng aklat na kinuha ko sa adarna. 20 ang kailangan kong bayaran. pero pagbalik ko from graduate studies ofc, 21 na lang yung natira. 19 yung nawala. pero ayon kina eva, ate glo at ate arlene, 14 lang ang kanilang kinuha. may nawalang 5. inisip ko tuloy baka nagkamali lang ako ng bilang. hay nako.ang hirap ng pinapagana ang calculator ng isip kapag may sakit.
ayan. so 39 na aklat ang kailangan kong bayaran sa adarna. kinolekta ko ang bayad ni sir vim para sa 14 na aklat at lumipad na ako papunta sa piedras platas kung saan nakadapo ang adarna.
mabilis na kinompyut ni ms fiona ang mga dapat kong bayaran.kaya nakauwi ako sa bahay nang 5pm. pagdating doon, inasikaso ko ang mga papeles na ibibigay ko kay charles. hindi raw siguradong makakarating si pam sa xmas party namin kaya ipapadaan ko kay charles ang mga papeles na para kay pam.
inisa-isa ko ang mga dapat kong ipareimburse. susmarya, inabot ako ng 6pm. nag-ayos na ako ng sarili. hinanda ko na rin ang mga dapat kong isoli sa mga lira member na hiniraman ko ng kung anu-ano at mga dapat na ibigay sa mga lira member.
sablay-mic
eros dvd-jay
40 agung-christa
papeles, pera etc-charles/pam
aklat-pang-exchange gift
at siyempre ang mga premyo para sa games!
bumiyahe na ako pagsapit ng 630. dumating ako 715 pm. akala ko nag-uumpisa na ang fellows night. naku, hindi pa pala.
buti na lang!
si tata ang una kong nakita. itong tao na ito ay napaka-supportive sa akin. at madaling kausapin. dala niya ang grand prize para sa raffle ng gabing iyon. ang likha niyang mother and child na gawa sa bato (yata). napakaganda nito. parang gusto kong maging relihiyosa nang una kong makita itong gawang ito ni tata.
tapos nagsave ako ng mesa para sa mga co-faculty ko sa uste. parating sila.
umupo ako sandali sa tabi nina kiko at tata. mayamaya, inisa-isa ko ang felows at members na naroon kung mayroon silang dalang aklat para sa exchange gift namin.
nakita ko rin si beng na kakuwentuhan si cynthia alexander. bigat.
paglipas ng isang oras, dumating si sir rio kasunod sina sir vim, sir jun balde, sir marne. saka nag-umpisa ang show of the millenium!
masaya ang nangyaring pagtatanghal. simpleng poetry reading lamang ang ginawa ng karamihan sa mga fellow pero pamatay ang mga special number. may kumanta habang may saliw ng gitara. may sumayaw na bading na impersonator na super maganda mukha pa siyang babae sa akin. lalo na sa katawan. at ang dulong number ay isang parang tula-dula featuring harry, hazel, undoy at yung bading na impersonator.
tawa ako nang tawa, grabe. ang kukulit ng nagsulat ng iskrip.
buti na lang at hindi nainis si sir rio. although sa kanyang speech, sabi niya, nang itatag niya ang lira, hindi niya akalaing magiging ganon ang kahihinatnan nito after 23 years hahaha hagalpakan kami ng tawa.
nakakatuwa ang batch na ito ng lira. ang aranya. iba't iba ang personality na nag-gel. ang ganda ng kanilang samahan. mahuhusay din sa iba't ibang field. higit sa lahat, kakaunti ang nalagas. meaning, marami ang determinadong tumula.
kaya napakaganda ng kanilang folio. parang tunay na aklat. isbn na lang ang kulang. sayang. sabi ko nga sa kanila noon, karerin na nila at magproduce na sila ng aklat, e. kaya lang masyado raw mahal at hindi pa sila ganon ka-confident mag-aklat.
Mga Tomasino
kauumpisa pa lang ng programa nang dumating ang ilang estudyante mula sa uste. isa roon si art, estudyante ko nang isang buong taon last year. mga taga-commerce journal pala itong mga dumating. siyempre nagulat ako dahil hindi ko naman sila naimbita. iyon pala si imee co, dating fellow at taga-uste, ang nagsabi sa kanila.
kaya sa kanila napunta ang sineyb kong mesa.
sa kalagitnaan ng performances, dumating sina mam cora, sir lito at karen. me dalang keyk. huwaw! pinaupo ko sila sa harap. e daan nang daan ang mga tao sa harap nila kaya nang oorder na sila ng hapunan, lumipat sila sa kabilang room. music room ata ang tawag doon. kasi mas peaceful daw kumain doon. sayang at hindi nila napanood ang mga tutula-tula sa aranya fellows night.
pagkatapos ng programa, lumabas na kami sa performance area ng conspi. doon kami sa parang garden. at agad kaming nagpa-raffle.
si gigi ang nanalo ng artwork ni tata! tapos nagpabunot na rin ako ng exchange gift. hindi ko na maalala kung bakit wala akong nabunot/natira.ang nakabunot ng regalo ko ay si sir bob. naku, akala ko pa naman treasure sa makakabunot ang regalo ko. koleksiyon ng mga nagwaging tula sa palanca dekada 80. kung batang writer ang nakabunot noon baka hanggang sa kabilang buhay pinasasalamatan ako. im sure meron ding kopya niyan si sir bob. hay.
si en naman ang nakabunot sa dala ni sir rio. isang coffeetable book. tapos si sir rio, yung kay ynna ang nabunot. aklat ni neil garcia.kamusta naman?
kaya hindi niya kinuha. sabi ko kay ynna sa text that night, sa akin na lang kasi ako ang walang nabunot. libro rin iyon, 'no?
libro, regalo at iba pa
ang mga nakuha kong regalo that night
isang pablo neruda book. yehey. mula kay sir jun balde
isang diary at isang key chain. yehey. mula kay mam lilia
maitim na gubat na keyk. yehey. mula kina karen, mam cora, sir lito
tapos dumating si jowa habang nilalantakan namin ang keyk sa music room. uwing uwi na ang mga tomasinong guro pero pigil ako nang pigil sa kanila hahaha sabi ko, birthday ko naman ngayon. kaya naka-chika-chika pa nila si jowa. nakilala din, finally, ni sir mike si jowa. at ni sir rio si jowa.
nakupo. ilang na ilang si jowa. andun lang siya sa gilid ni sir rio the whole time na ipinapakilala ko siya. at si sir rio din, 2.2 microseconds lang yata lumingon ke jowa. tapos pumunta si jowa sa likod ni sir rio at nakipagkuwentuhan na lang kay sir vim na nakaupo din doon.
noon ako nagpa-games. game lang pala. isa lang e.
pinoy henyo
heto ang mga salitang pinahulaan
alikabok
imburnal
tigang
patilya
test tube
si sir rio ang tagabunot. yung mga hindi nanalo sa raffle ang siyang mga maaaring mabunot.
ang nakahula ay dalawa lang. si sir marne, na binigyan ko ng pink kikay kit at si harry, na binigyan ko ng colored pencils na harry potter. si noel, lean at si sir jun balde,olats!
kinantahan ako ng birthday song ng mga tao pagkatapos non. nag-uwian na ang mga pambansang lolo. then nagpunta na ako sa loob. sa may performance area uli. andon kasi si jowa. nakikinig sa tumutugtog na banda.
pagtabi ko sa kanya sabi niya, siningil ako ng P100. sabi ko sa kanya, oo me bayad talaga dito. kasi may bandang tumutugtog. buti na lang at ang tinutugtog ng banda ay mga kanta na alam ni jowa. isang kanta e iyong kay kenny rankin. so hindi na rin siya masyadong nalugi.
tumingin kami sa oras. 11:45. 15 minutes bago ang aking kaarawan.
sabi ko kay jowa, isasama namin pauwi sina rye at ka pilo. wala na kasi silang masasakyan pauwi ng batangas. yes, doon pa sila nanggaling. nangagaling actually. yung buong panahon na naglilira sila ay lumuluwas talaga sila mula sa kaharian ng mga balisong, ang batangas.
kaya tinawagan ko si aileen na nasa bahay namin at pinalipat siya at si ej sa kuwarto ko. sama-sama kaming matutulog sa kuwarto ko. sina ka pilo at rye sa kuwarto naman ni aileen.
tapos nakinig kami ni jowa ng mga kanta habang pinalilipas ang 15 minutes.nakasandal ako sa tabain niyang dibdib.
pagtuntong ng 12:00, binati niya ako at hinalikan. ismak lang naman.
masaya akong kasama ko siya sa unang minuto ng aking ika-29 taon sa mundo.
dec 9
sinlaki yata ng dalandan ang aking tonsil. hindi rin ako masyadong makapagsalita dahil kumikirot ito tuwing gagawa ako ng anumang tunog. kaya halos buong araw lang akong nasa bahay. tapos sinisinat-sinat pa ako.
alas-siyete nang umaga, tumawag ako sa dean's ofc para sabihing hindi ako makakapasok. sa sobrang tamlay ko, hindi ko nasabi ang aking dahilan. kaya naisip ko tuloy kung dapat ba akong magtext sa aming dept. head. mabait naman si sir nuevo kaya lang natatakot ako na baka isipin niyang um-absent lang ako dahil sa parating kong birthday.
kaya hindi na lang ako nagtext. magpapaliwanag na lang ako pagpasok ko sa trabaho.
nagpahinga ako buong umaga, nananghalian tapos naghalungkat sa mga kahon-kahon. natuklasan ko na kung saan nakabaon ang mga aklat from adarna na aking kinonsayn 100 yrs ago. naisip kong isoli na ang mga hindi naibenta at bayaran ang mga nabenta. kaso pagsapit ng 2pm, nagtext si sir vim. kailangan daw ako sa icw dahil may hindi ako napirmahang papeles ng umpil.
by 3pm, pumipirma na ako. anong page ang hindi ko napirmahan? yung una.
nge. nge talaga.
tapos nakita ni sir vim ang mga aklat adarna. naisip niyang papiliin sina ate glo, ate arlene at eva ng mga aklat na gusto nila. yun na ang aguinaldo ni sir vim sa kanilang mga anak.
ayos. mababawasan ang mga aklat na dadalhin ko sa adarna house. tumawag na rn ako kay fiona ng adarna para sabihing ako ay papunta na roon.
pero habang pumipili pa ang mga tao mula sa bunton na dala ko, umakyat ako sa graduate studies ofc para mag-enrol ng residency.
finaly, makakapag-enrol na ako.
marami talaga ang nadidismaya sa maling akala.
kasi pagkatapos na iprint ang aking online registration ay pinapasulat pa ako kay mam pam constantino para ipaliwanag ang aking pagiging late enrollee at makiusap na ako'y tanggapin kahit disyembre na.
since wala akong dalang laptop at nahihiya naman akong makitayp pa sa icw, hindi ko na muna iyon inasikaso.sa next 333 years na lang uli.
bumalik ako sa icw, binilang ang mga aklat na natira at siningil si sir vim. na-sad ako. kasi ang bilang ko sa mga aklat bago ako umalis sa bahay ay 40. 60 lahat ng aklat na kinuha ko sa adarna. 20 ang kailangan kong bayaran. pero pagbalik ko from graduate studies ofc, 21 na lang yung natira. 19 yung nawala. pero ayon kina eva, ate glo at ate arlene, 14 lang ang kanilang kinuha. may nawalang 5. inisip ko tuloy baka nagkamali lang ako ng bilang. hay nako.ang hirap ng pinapagana ang calculator ng isip kapag may sakit.
ayan. so 39 na aklat ang kailangan kong bayaran sa adarna. kinolekta ko ang bayad ni sir vim para sa 14 na aklat at lumipad na ako papunta sa piedras platas kung saan nakadapo ang adarna.
mabilis na kinompyut ni ms fiona ang mga dapat kong bayaran.kaya nakauwi ako sa bahay nang 5pm. pagdating doon, inasikaso ko ang mga papeles na ibibigay ko kay charles. hindi raw siguradong makakarating si pam sa xmas party namin kaya ipapadaan ko kay charles ang mga papeles na para kay pam.
inisa-isa ko ang mga dapat kong ipareimburse. susmarya, inabot ako ng 6pm. nag-ayos na ako ng sarili. hinanda ko na rin ang mga dapat kong isoli sa mga lira member na hiniraman ko ng kung anu-ano at mga dapat na ibigay sa mga lira member.
sablay-mic
eros dvd-jay
40 agung-christa
papeles, pera etc-charles/pam
aklat-pang-exchange gift
at siyempre ang mga premyo para sa games!
bumiyahe na ako pagsapit ng 630. dumating ako 715 pm. akala ko nag-uumpisa na ang fellows night. naku, hindi pa pala.
buti na lang!
si tata ang una kong nakita. itong tao na ito ay napaka-supportive sa akin. at madaling kausapin. dala niya ang grand prize para sa raffle ng gabing iyon. ang likha niyang mother and child na gawa sa bato (yata). napakaganda nito. parang gusto kong maging relihiyosa nang una kong makita itong gawang ito ni tata.
tapos nagsave ako ng mesa para sa mga co-faculty ko sa uste. parating sila.
umupo ako sandali sa tabi nina kiko at tata. mayamaya, inisa-isa ko ang felows at members na naroon kung mayroon silang dalang aklat para sa exchange gift namin.
nakita ko rin si beng na kakuwentuhan si cynthia alexander. bigat.
paglipas ng isang oras, dumating si sir rio kasunod sina sir vim, sir jun balde, sir marne. saka nag-umpisa ang show of the millenium!
masaya ang nangyaring pagtatanghal. simpleng poetry reading lamang ang ginawa ng karamihan sa mga fellow pero pamatay ang mga special number. may kumanta habang may saliw ng gitara. may sumayaw na bading na impersonator na super maganda mukha pa siyang babae sa akin. lalo na sa katawan. at ang dulong number ay isang parang tula-dula featuring harry, hazel, undoy at yung bading na impersonator.
tawa ako nang tawa, grabe. ang kukulit ng nagsulat ng iskrip.
buti na lang at hindi nainis si sir rio. although sa kanyang speech, sabi niya, nang itatag niya ang lira, hindi niya akalaing magiging ganon ang kahihinatnan nito after 23 years hahaha hagalpakan kami ng tawa.
nakakatuwa ang batch na ito ng lira. ang aranya. iba't iba ang personality na nag-gel. ang ganda ng kanilang samahan. mahuhusay din sa iba't ibang field. higit sa lahat, kakaunti ang nalagas. meaning, marami ang determinadong tumula.
kaya napakaganda ng kanilang folio. parang tunay na aklat. isbn na lang ang kulang. sayang. sabi ko nga sa kanila noon, karerin na nila at magproduce na sila ng aklat, e. kaya lang masyado raw mahal at hindi pa sila ganon ka-confident mag-aklat.
Mga Tomasino
kauumpisa pa lang ng programa nang dumating ang ilang estudyante mula sa uste. isa roon si art, estudyante ko nang isang buong taon last year. mga taga-commerce journal pala itong mga dumating. siyempre nagulat ako dahil hindi ko naman sila naimbita. iyon pala si imee co, dating fellow at taga-uste, ang nagsabi sa kanila.
kaya sa kanila napunta ang sineyb kong mesa.
sa kalagitnaan ng performances, dumating sina mam cora, sir lito at karen. me dalang keyk. huwaw! pinaupo ko sila sa harap. e daan nang daan ang mga tao sa harap nila kaya nang oorder na sila ng hapunan, lumipat sila sa kabilang room. music room ata ang tawag doon. kasi mas peaceful daw kumain doon. sayang at hindi nila napanood ang mga tutula-tula sa aranya fellows night.
pagkatapos ng programa, lumabas na kami sa performance area ng conspi. doon kami sa parang garden. at agad kaming nagpa-raffle.
si gigi ang nanalo ng artwork ni tata! tapos nagpabunot na rin ako ng exchange gift. hindi ko na maalala kung bakit wala akong nabunot/natira.ang nakabunot ng regalo ko ay si sir bob. naku, akala ko pa naman treasure sa makakabunot ang regalo ko. koleksiyon ng mga nagwaging tula sa palanca dekada 80. kung batang writer ang nakabunot noon baka hanggang sa kabilang buhay pinasasalamatan ako. im sure meron ding kopya niyan si sir bob. hay.
si en naman ang nakabunot sa dala ni sir rio. isang coffeetable book. tapos si sir rio, yung kay ynna ang nabunot. aklat ni neil garcia.kamusta naman?
kaya hindi niya kinuha. sabi ko kay ynna sa text that night, sa akin na lang kasi ako ang walang nabunot. libro rin iyon, 'no?
libro, regalo at iba pa
ang mga nakuha kong regalo that night
isang pablo neruda book. yehey. mula kay sir jun balde
isang diary at isang key chain. yehey. mula kay mam lilia
maitim na gubat na keyk. yehey. mula kina karen, mam cora, sir lito
tapos dumating si jowa habang nilalantakan namin ang keyk sa music room. uwing uwi na ang mga tomasinong guro pero pigil ako nang pigil sa kanila hahaha sabi ko, birthday ko naman ngayon. kaya naka-chika-chika pa nila si jowa. nakilala din, finally, ni sir mike si jowa. at ni sir rio si jowa.
nakupo. ilang na ilang si jowa. andun lang siya sa gilid ni sir rio the whole time na ipinapakilala ko siya. at si sir rio din, 2.2 microseconds lang yata lumingon ke jowa. tapos pumunta si jowa sa likod ni sir rio at nakipagkuwentuhan na lang kay sir vim na nakaupo din doon.
noon ako nagpa-games. game lang pala. isa lang e.
pinoy henyo
heto ang mga salitang pinahulaan
alikabok
imburnal
tigang
patilya
test tube
si sir rio ang tagabunot. yung mga hindi nanalo sa raffle ang siyang mga maaaring mabunot.
ang nakahula ay dalawa lang. si sir marne, na binigyan ko ng pink kikay kit at si harry, na binigyan ko ng colored pencils na harry potter. si noel, lean at si sir jun balde,olats!
kinantahan ako ng birthday song ng mga tao pagkatapos non. nag-uwian na ang mga pambansang lolo. then nagpunta na ako sa loob. sa may performance area uli. andon kasi si jowa. nakikinig sa tumutugtog na banda.
pagtabi ko sa kanya sabi niya, siningil ako ng P100. sabi ko sa kanya, oo me bayad talaga dito. kasi may bandang tumutugtog. buti na lang at ang tinutugtog ng banda ay mga kanta na alam ni jowa. isang kanta e iyong kay kenny rankin. so hindi na rin siya masyadong nalugi.
tumingin kami sa oras. 11:45. 15 minutes bago ang aking kaarawan.
sabi ko kay jowa, isasama namin pauwi sina rye at ka pilo. wala na kasi silang masasakyan pauwi ng batangas. yes, doon pa sila nanggaling. nangagaling actually. yung buong panahon na naglilira sila ay lumuluwas talaga sila mula sa kaharian ng mga balisong, ang batangas.
kaya tinawagan ko si aileen na nasa bahay namin at pinalipat siya at si ej sa kuwarto ko. sama-sama kaming matutulog sa kuwarto ko. sina ka pilo at rye sa kuwarto naman ni aileen.
tapos nakinig kami ni jowa ng mga kanta habang pinalilipas ang 15 minutes.nakasandal ako sa tabain niyang dibdib.
pagtuntong ng 12:00, binati niya ako at hinalikan. ismak lang naman.
masaya akong kasama ko siya sa unang minuto ng aking ika-29 taon sa mundo.
Saturday, December 6, 2008
dream wedding
napanaginipan ko noon ang isang kaibigan. ikinakasal siya.
sa akin.
noon na noon pa iyon pero hanggang ngayon, natutuwa ako sa eksenang napanood ko sa panaginip.
tuwing nagkakaroon ako ng dejavu, na madalas-dalas, napapangiti ako. kasi alam ko, may pag-asang magkaroon din ako ng dejavu sa araw ng aking kasal.
sa akin.
noon na noon pa iyon pero hanggang ngayon, natutuwa ako sa eksenang napanood ko sa panaginip.
tuwing nagkakaroon ako ng dejavu, na madalas-dalas, napapangiti ako. kasi alam ko, may pag-asang magkaroon din ako ng dejavu sa araw ng aking kasal.
Saturday, November 29, 2008
industriyang naghihingalo na di pa man buong buong naisisilang
nung thursday at friday, um-attend ako sa philippine conference on global prospectus for the arts. sa abelardo hall, up diliman ito ginanap.
nakakalungkot dahil kakaunti ang dumalo at kami-kami na naman. mga manunulat na kaibigan ni sir rio, ilang mga estudyante ng mga kaibigan niya, mga nag-asikaso mula sa apat na kolehiyong naglunsad ng kumperensiyang ito at mangilan-ngilang outsider.
maganda ang hangarin. nais ng mga nag-organisa na maipakilala ang kakayahan ng arts sector na maging isang puwersa sa pang-ekonomiyang antas. ang tawag daw dito ay creative industry. sa totoo lang, malaki-laki rin ang inaakyat na pera ng mga artist sa atng bansa. dahil bukod sa marami sa atin ang artista ay napakataas din ng kalidad ng kanilang pagtatanghal o produkto. ang pilipinas sa totoo lang ay bayan ng mga alagad ng sining.
kaya nakakalungkot na kakaunti kaming mga dumalo.
mahusay din ang mga nagsalita. yun nga lang yung iba, parang hindi talaga naghanda. nagsalita lang sila tungkol sa kanilang mga karanasan. parang impromptu. o talagang saulo na nila ang kanilang sasabihin.
nakakalungkot din ang stage design at tarps. maganda naman kaya lang sa tingin ko mas mapapaganda pa kung talagang pinagbuhusan pa ng mas maraming effort. tutal naman visual arts ang isa sa mga kolehiyong nag-asikaso nito.
marami rin sa mga nabanggit sa kumperensiya ay alam ko na. halimbawa, sa publishing industry, hindi ka talaga kikita nang disente, ayon kay Mam Gilda Cordero-Fernando. akala ko pa naman may pag-asa pa akong yumaman sa pagsusulat hahaha
bilang isang artist-entrepreneur, dapat magtipid ka para magagawa mo ang mga proyektong nais mo at hindi ka basta na lamang gagawa para sa iba dahil kailangan mo ang ibabayad nila.
tipid? marami namang nagtitipid diyan pero wala, kapos pa rin.
nalungkot akong lalo sa mga narinig na ito. para na ring nakumpirma na kung mahirap ka, di ka puwedeng mag-art-art diyan kasi talagang magugutom ka. hindi bale sana kung ikaw lang. e kung me pamilya ka na?
in short, magpakayaman ka muna bago ka mag-art-art diyan.
Sa kalagayan ng Pilipinas ngayon, matagal-tagal na panahon muna ang hihintayin bago mangyaring ang isang artist ay kayang bumuhay ng pamilya sa pamamagitan ng kanyang sining.
eto ang background, gusto mo pa bang magsulat?
oo. walang duda. ngayon na.
ay teka, pakainin ko muna si ej.
nakakalungkot dahil kakaunti ang dumalo at kami-kami na naman. mga manunulat na kaibigan ni sir rio, ilang mga estudyante ng mga kaibigan niya, mga nag-asikaso mula sa apat na kolehiyong naglunsad ng kumperensiyang ito at mangilan-ngilang outsider.
maganda ang hangarin. nais ng mga nag-organisa na maipakilala ang kakayahan ng arts sector na maging isang puwersa sa pang-ekonomiyang antas. ang tawag daw dito ay creative industry. sa totoo lang, malaki-laki rin ang inaakyat na pera ng mga artist sa atng bansa. dahil bukod sa marami sa atin ang artista ay napakataas din ng kalidad ng kanilang pagtatanghal o produkto. ang pilipinas sa totoo lang ay bayan ng mga alagad ng sining.
kaya nakakalungkot na kakaunti kaming mga dumalo.
mahusay din ang mga nagsalita. yun nga lang yung iba, parang hindi talaga naghanda. nagsalita lang sila tungkol sa kanilang mga karanasan. parang impromptu. o talagang saulo na nila ang kanilang sasabihin.
nakakalungkot din ang stage design at tarps. maganda naman kaya lang sa tingin ko mas mapapaganda pa kung talagang pinagbuhusan pa ng mas maraming effort. tutal naman visual arts ang isa sa mga kolehiyong nag-asikaso nito.
marami rin sa mga nabanggit sa kumperensiya ay alam ko na. halimbawa, sa publishing industry, hindi ka talaga kikita nang disente, ayon kay Mam Gilda Cordero-Fernando. akala ko pa naman may pag-asa pa akong yumaman sa pagsusulat hahaha
bilang isang artist-entrepreneur, dapat magtipid ka para magagawa mo ang mga proyektong nais mo at hindi ka basta na lamang gagawa para sa iba dahil kailangan mo ang ibabayad nila.
tipid? marami namang nagtitipid diyan pero wala, kapos pa rin.
nalungkot akong lalo sa mga narinig na ito. para na ring nakumpirma na kung mahirap ka, di ka puwedeng mag-art-art diyan kasi talagang magugutom ka. hindi bale sana kung ikaw lang. e kung me pamilya ka na?
in short, magpakayaman ka muna bago ka mag-art-art diyan.
Sa kalagayan ng Pilipinas ngayon, matagal-tagal na panahon muna ang hihintayin bago mangyaring ang isang artist ay kayang bumuhay ng pamilya sa pamamagitan ng kanyang sining.
eto ang background, gusto mo pa bang magsulat?
oo. walang duda. ngayon na.
ay teka, pakainin ko muna si ej.
go solo
si claire ay isang manunulat sa pahayagan. isang arw, inemail niya ako para sa isang artikulo tungkol sa pagiging isang single mom. ano raw ang pros at cons? heto ang aking isinagot.
> rewards:
>
> 1. ako lang ang nagdedesisyon ng mga bagay-bagay para
> sa aking anak. hindi ko na kailangang magconsult sa
> tatay niya lalo pa't wala naman itong sustentong
> ibinibigay para sa aming anak
>
> example, kung gusto kong magtravel, punta bundok,
> punta dagat, hindi ko na kailangang konsultahin ang ex
> ko.
>
> example, gusto ko ilipat ng school ang anak ko, i dont
> have to ask permission. decision making is much easier
> and faster
>
> 2. isa lang ang inaalagaan ko. yung anak ko lang.
> (yung iba kasing nanay, pati yung asawa nila,
> inaalagaan pa nila at pinalalaki kasi immature hahaha)
>
> 3. more time with my son. wala akong kahati na parent
> sa oras, atensiyon at affection ng anak ko.
>
> 4. yung perang kinikita ko sa amin lang ng anak ko
> (kasi yung ibang working moms na ang asawa e wala
> namang work, napupunta pa sa asawa nila ang kita nila.
> tsk...sad.
>
> 5. i get to flirt pa hahaha. pag married ka na,
> siyempre malaking kasalanan na yung makipagkindatan
> ka o makipagtext mate ka with other guy.
>
> 6. nakakapagfocus ako. ang nasa isip ko lang, yung
> pagiging nanay at hindi pagiging asawa.(yung married
> with kids, they have dual roles di ba? being mom and
> wife)
>
> 7. wala akong in laws na pinakikisamahan lalo na wala
> na mang sustento ang ex ko. sila pa ang nakikiusap
> kung gusto nilang makita si ej.
>
> 8. walang nagdedemand ng sex. you get to sleep kung
> anong oras mo gusto. ang katabi mo sa bed, anak mo. so
> very cozy, relaxing etc...
>
> 9. pag pasko, less one gift ang binibili ko hahahaha
> wala akong asawang nireregaluhan
>
> 10. mas malaki ang mukha namin sa pictures kasi kami
> lang lagi dalawa sa isang frame hahaha kung tatlo kami
> (kasama ang tatay), mas liliit ang space na io-occupy
> ng aming mga mukha di ba? siksikan sa isang frame e.
>
> 11. pag nalalaman ng friends ko na single mom ako at
> marmi pa rin akong naaachieve, hanga sila. sarap kaya
> ng feeling!
>
> CHALLENGES:
> 1. of course, pera. kasi kung single ka, isang bibig
> lang ang pakakainin mo. yung sayo lang. kung me anak
> ka at walang asawa, yung kita mo, dalawang bibig ang
> pupuntahan
>
> me mga times na gusto mong bilhin ang isang bagay para
> sa sarili mo, think twice ka muna lalo na kung mahal
> ito. tanong mo, kelangan ba talaga to? sasaya ka ba
> pag binili mo to? hindi ba unfair (ang pagbili nto )sa
> anak mo? baka me bagay na mas klangan bilhin para sa
> anak mo.makakaapekto ba sa budget ninyong mag-ina?
>
> ayan, marami kang iniisip bago ka gumasta.
>
> 2. ang hirap maghanap ng matinong partner sa buhay.
> madalas sex lang ang habol sayo (feeling ng ibang
> lalaki pag single mom ka, madali ka nang makuha. i
> guess, may notion silang ganito kasi nga marami
> sigurong single mom na madaling makipagrelasyon,
> thinking that the men they meet, padala ng diyos at
> seryoso na nga sa kanila. )
>
> tapos itong mga guy after na dumating kayo sa puntong
> intimate na kayo sa isat isa, saka pasasabugin ang
> bombang: IM SORRY HINDI KO PALA KAYANG MAGING ISANG
> AMA SA IYONG ANAK. or IM SORRY. HINDI MATATANGGAP NG
> FAMILY KO NA MAG-AASAWA AKO NG ISANG DALAGANG INA. or
> IM SORRY, MAS MAHAL KO SI ____ (putcha me kina-career
> pa lang ibang girl bukod sayo )
>
> siyempre nakakainis, kasi nainlab ka na, nakipagdyug
> ka na, yun pala, utot lang ang kahihinatnan ng
> sineseryoso mong relasyon.HAY....
>
> 3. other people lalo na ang strangers, they judge you
> right away. kesyo naglandi ka nang maaga kaya ka
> naging disgrasyada, or siguro pabaya kang asawa kaya
> ka iniwan ng lalaki ganyan. naranasan ko ito sa isang bus.
one night, lumuwas ako at ang anak at pamangkin
> ko sa QC from las pinas. mga 10pm na yun sunday.
>
> the bus was full. tapos yung pamangkin ko whow as
> younger than my son, nakatulog na. so kailangan ko
> siyang kargahin. tapos yung anak ko, ginigising ko
> habang pumapara na ako sa bababaan namin.
>
> so yung bus kelangan kaming hintayin. kasi dalawa ang
> ibinababa kong mga bata. i heard a guy, na nakaupo
> malapit sa pnto ng bus, said aanak-anak kasi.
>
> siyempre nainis ako pero hndi ako nakareact. gusto
> kong sabihin, kahit na mag-anak ako ng isang dosena,
> lintik ka, wala kang pakialam. hinihingan ba kita ng
> pera para sa mga batang ito?
>
> hay naku.
>
> 4. people always assume that women with kids are
> married!!! ilang beses na akong nabibigyan ng
> invitation ng school ng anak ko na may nakalagay na
> MRS. SIY
>
> ang mrs. siy e, yung lola ko. even my mom chose not to
> use my fathers surname. so hindi rin siya mrs siy. ang
> siy ay apelyido ko, hindi ng tatay ng anak ko.
>
> nakakainis na nga ito kasi parang naiisip ng tao na
> effort ng dalawang parents ang nakikita nila sa anak
> ko. but the credit should just go to me. kasi nga
> single mom ako.
>
> 5. pag field trip, ako lagi kasama ni ej. halos sa
> lahat ng acivity niya sa school, ako ang laging
> kasama. there was never a tatay who came over. and
> people ask you where's ej's dad. people always ask
> that, asan ang asawa mo? asan ang tatay ng anak mo?
>
> standard na ang sagot ko diyan. "tatay niya SD, sperm
> donor lang. binuntis lang ako tapos naglaho." shocked
> ang nagtanong at hindi na makahuma hahaha kasi usually
> ang purpose ng nagtanong, mapahiya ka nang konti. e
> since, makapal na ang mukha ko sa ganyan, shocked sila
> na honest at palaban ang sagot ko i gues some people
> are not ready to face modern and strong filipinas.
>
> 6. siyempre me time na gusto mo ng sex kaso wala kang
> partner. hassle yun. ang hirap namang makipag one
> night stand baka mahawa ka ng sakit. so ayun minsan,
> nakakaburyong ang ganun. buti ako, writer,nailalabas
> ko sa mga akda ko ang gantong pangungulila o
> frustration. kamusta naman ang ibang single mom na
> naghahanap ng intimacy pero walang partner?
>
> 7. men's job. me mga time na kailangan ng lalaki sa
> bahay. halimbawa, nasira ang ilaw. wala akong alam sa
> electrical wiring chuva. so kelangan ko pang tumawag
> ng electrician at gumastos. nasira ang gripo o inidoro
> kelangan kong tumawag ng tubero at magbayad uli. kung
> me asawa ako siguro, sya na ang gagawa nun. isa pa,
> kelangan may buhatin na mabigat hahaha luwa na matris
> ko sa kabubuhat ng mabibigat na bagay sa bahay kasi
> ako lang ang pwdeng magbuhat. my son is too young to
> help me!
>
> 8. may mga opportunities na lumalampas sa iyo kasi
> wala kang mapag-iwanan ng anak mo. halimbawa, pwde ka
> mag-abroad, magtrabaho o magliwaliw. e me anak ka,
> wala kang mapagiwanan sa kanya. alangan namang bitbit
> mo siya forever e kelangan mo nga magwork abroad di
> ba?
>
> isa pa, minsan pag gusto mo ng quiet time, since
> walang ibang tumitingin sa bata kundi ikaw, bihirang
> nangyayari ito kasi me anak kang mangungulit at
> mangungulit sayo
>
> 9. mas careful ka sa paggawa ng desisyon kasi me
> maaapektuhang bata. hindi ka basta na lang pwdeng
> magpunta sa bundok para magturo sa mga indigent na
> bata kasi baka di kayanin ng anak mo ang lifestyle
> dun. kahit pa gustong gusto mong gawin ang ganun.
>
>
> rewards:
>
> 1. ako lang ang nagdedesisyon ng mga bagay-bagay para
> sa aking anak. hindi ko na kailangang magconsult sa
> tatay niya lalo pa't wala naman itong sustentong
> ibinibigay para sa aming anak
>
> example, kung gusto kong magtravel, punta bundok,
> punta dagat, hindi ko na kailangang konsultahin ang ex
> ko.
>
> example, gusto ko ilipat ng school ang anak ko, i dont
> have to ask permission. decision making is much easier
> and faster
>
> 2. isa lang ang inaalagaan ko. yung anak ko lang.
> (yung iba kasing nanay, pati yung asawa nila,
> inaalagaan pa nila at pinalalaki kasi immature hahaha)
>
> 3. more time with my son. wala akong kahati na parent
> sa oras, atensiyon at affection ng anak ko.
>
> 4. yung perang kinikita ko sa amin lang ng anak ko
> (kasi yung ibang working moms na ang asawa e wala
> namang work, napupunta pa sa asawa nila ang kita nila.
> tsk...sad.
>
> 5. i get to flirt pa hahaha. pag married ka na,
> siyempre malaking kasalanan na yung makipagkindatan
> ka o makipagtext mate ka with other guy.
>
> 6. nakakapagfocus ako. ang nasa isip ko lang, yung
> pagiging nanay at hindi pagiging asawa.(yung married
> with kids, they have dual roles di ba? being mom and
> wife)
>
> 7. wala akong in laws na pinakikisamahan lalo na wala
> na mang sustento ang ex ko. sila pa ang nakikiusap
> kung gusto nilang makita si ej.
>
> 8. walang nagdedemand ng sex. you get to sleep kung
> anong oras mo gusto. ang katabi mo sa bed, anak mo. so
> very cozy, relaxing etc...
>
> 9. pag pasko, less one gift ang binibili ko hahahaha
> wala akong asawang nireregaluhan
>
> 10. mas malaki ang mukha namin sa pictures kasi kami
> lang lagi dalawa sa isang frame hahaha kung tatlo kami
> (kasama ang tatay), mas liliit ang space na io-occupy
> ng aming mga mukha di ba? siksikan sa isang frame e.
>
> 11. pag nalalaman ng friends ko na single mom ako at
> marmi pa rin akong naaachieve, hanga sila. sarap kaya
> ng feeling!
>
> CHALLENGES:
> 1. of course, pera. kasi kung single ka, isang bibig
> lang ang pakakainin mo. yung sayo lang. kung me anak
> ka at walang asawa, yung kita mo, dalawang bibig ang
> pupuntahan
>
> me mga times na gusto mong bilhin ang isang bagay para
> sa sarili mo, think twice ka muna lalo na kung mahal
> ito. tanong mo, kelangan ba talaga to? sasaya ka ba
> pag binili mo to? hindi ba unfair (ang pagbili nto )sa
> anak mo? baka me bagay na mas klangan bilhin para sa
> anak mo.makakaapekto ba sa budget ninyong mag-ina?
>
> ayan, marami kang iniisip bago ka gumasta.
>
> 2. ang hirap maghanap ng matinong partner sa buhay.
> madalas sex lang ang habol sayo (feeling ng ibang
> lalaki pag single mom ka, madali ka nang makuha. i
> guess, may notion silang ganito kasi nga marami
> sigurong single mom na madaling makipagrelasyon,
> thinking that the men they meet, padala ng diyos at
> seryoso na nga sa kanila. )
>
> tapos itong mga guy after na dumating kayo sa puntong
> intimate na kayo sa isat isa, saka pasasabugin ang
> bombang: IM SORRY HINDI KO PALA KAYANG MAGING ISANG
> AMA SA IYONG ANAK. or IM SORRY. HINDI MATATANGGAP NG
> FAMILY KO NA MAG-AASAWA AKO NG ISANG DALAGANG INA. or
> IM SORRY, MAS MAHAL KO SI ____ (putcha me kina-career
> pa lang ibang girl bukod sayo )
>
> siyempre nakakainis, kasi nainlab ka na, nakipagdyug
> ka na, yun pala, utot lang ang kahihinatnan ng
> sineseryoso mong relasyon.HAY....
>
> 3. other people lalo na ang strangers, they judge you
> right away. kesyo naglandi ka nang maaga kaya ka
> naging disgrasyada, or siguro pabaya kang asawa kaya
> ka iniwan ng lalaki ganyan. naranasan ko ito sa isang bus.
one night, lumuwas ako at ang anak at pamangkin
> ko sa QC from las pinas. mga 10pm na yun sunday.
>
> the bus was full. tapos yung pamangkin ko whow as
> younger than my son, nakatulog na. so kailangan ko
> siyang kargahin. tapos yung anak ko, ginigising ko
> habang pumapara na ako sa bababaan namin.
>
> so yung bus kelangan kaming hintayin. kasi dalawa ang
> ibinababa kong mga bata. i heard a guy, na nakaupo
> malapit sa pnto ng bus, said aanak-anak kasi.
>
> siyempre nainis ako pero hndi ako nakareact. gusto
> kong sabihin, kahit na mag-anak ako ng isang dosena,
> lintik ka, wala kang pakialam. hinihingan ba kita ng
> pera para sa mga batang ito?
>
> hay naku.
>
> 4. people always assume that women with kids are
> married!!! ilang beses na akong nabibigyan ng
> invitation ng school ng anak ko na may nakalagay na
> MRS. SIY
>
> ang mrs. siy e, yung lola ko. even my mom chose not to
> use my fathers surname. so hindi rin siya mrs siy. ang
> siy ay apelyido ko, hindi ng tatay ng anak ko.
>
> nakakainis na nga ito kasi parang naiisip ng tao na
> effort ng dalawang parents ang nakikita nila sa anak
> ko. but the credit should just go to me. kasi nga
> single mom ako.
>
> 5. pag field trip, ako lagi kasama ni ej. halos sa
> lahat ng acivity niya sa school, ako ang laging
> kasama. there was never a tatay who came over. and
> people ask you where's ej's dad. people always ask
> that, asan ang asawa mo? asan ang tatay ng anak mo?
>
> standard na ang sagot ko diyan. "tatay niya SD, sperm
> donor lang. binuntis lang ako tapos naglaho." shocked
> ang nagtanong at hindi na makahuma hahaha kasi usually
> ang purpose ng nagtanong, mapahiya ka nang konti. e
> since, makapal na ang mukha ko sa ganyan, shocked sila
> na honest at palaban ang sagot ko i gues some people
> are not ready to face modern and strong filipinas.
>
> 6. siyempre me time na gusto mo ng sex kaso wala kang
> partner. hassle yun. ang hirap namang makipag one
> night stand baka mahawa ka ng sakit. so ayun minsan,
> nakakaburyong ang ganun. buti ako, writer,nailalabas
> ko sa mga akda ko ang gantong pangungulila o
> frustration. kamusta naman ang ibang single mom na
> naghahanap ng intimacy pero walang partner?
>
> 7. men's job. me mga time na kailangan ng lalaki sa
> bahay. halimbawa, nasira ang ilaw. wala akong alam sa
> electrical wiring chuva. so kelangan ko pang tumawag
> ng electrician at gumastos. nasira ang gripo o inidoro
> kelangan kong tumawag ng tubero at magbayad uli. kung
> me asawa ako siguro, sya na ang gagawa nun. isa pa,
> kelangan may buhatin na mabigat hahaha luwa na matris
> ko sa kabubuhat ng mabibigat na bagay sa bahay kasi
> ako lang ang pwdeng magbuhat. my son is too young to
> help me!
>
> 8. may mga opportunities na lumalampas sa iyo kasi
> wala kang mapag-iwanan ng anak mo. halimbawa, pwde ka
> mag-abroad, magtrabaho o magliwaliw. e me anak ka,
> wala kang mapagiwanan sa kanya. alangan namang bitbit
> mo siya forever e kelangan mo nga magwork abroad di
> ba?
>
> isa pa, minsan pag gusto mo ng quiet time, since
> walang ibang tumitingin sa bata kundi ikaw, bihirang
> nangyayari ito kasi me anak kang mangungulit at
> mangungulit sayo
>
> 9. mas careful ka sa paggawa ng desisyon kasi me
> maaapektuhang bata. hindi ka basta na lang pwdeng
> magpunta sa bundok para magturo sa mga indigent na
> bata kasi baka di kayanin ng anak mo ang lifestyle
> dun. kahit pa gustong gusto mong gawin ang ganun.
>
>
Subscribe to:
Posts (Atom)