Lapatan ng Ritmo ang Pagbubungkal

Lapatan ng ritmo
Ang pagbubungkal
At itanim nang taimtim
Ang liriko ng butil.
Tiyak na ipaghehele ng lupa
itong malamyos na punla.

Pagkatapos ay tabunan ang pangako
Ng kinabukasan. At diligan
ng lunting awitin ang araw-araw.

Matining ang tinig ng panganay
na usbong.
Makinig.
Makinig sa tahimik
nitong pag-ugat sa sarili.
Tutubo,
Lalago,
ang sanga-sangang sagot sa paghihintay.
Hindi maglalaon, ang bawat dahon
ay buong siglang sasayaw
sa saliw ng mapagpalang hangin.




Ang copyright ng larawan ay kay Sean Elijah Siy.

Mula sa kapwa manunulat

Hindi pa ako tapos, pero ang dami ko nang tawa. Parang baliw matalik na kaibigan lang si Miss Bebang na nagki-kwento sa iyo ng mga kakaibang karanasan niya: noong naunang magka-regla sa kanya ang kanyang nakababatang kapatid (“It’s a Mens World”), noong “kinidnap” siya ng sariling ama (“Ang Lugaw, Bow”), noong akalain ng kanyang mga kamag-anak na nasugatan niya ang pekpek niya (“Hiwa”). Oo, pekpek. Diretsong magkwento si Bebang (o di ba parang close na kami). Walang hiya-hiya. Marami akong naalala habang binabasa ang mga sanaysay niya. Tulad niya, hindi rin kami mayaman. Pero hindi siya nagsusulat ng poverty porn (siguro medyo porn lang hehe). May kaunting muni-muni, kaunting hindsight, pero sa huli, gusto lang niya sabihin sa iyo ang naramdaman nya noong nangyari ang mga pangyayari. Ganun naman yun e; kapag bata ka, hindi mo naman maiisip na kawawa ka. Maiintindihan mo na mahirap kayo, oo, pero masaya ka pa rin. Na para bang lahat e laru-laro lang. -Eliza Victoria, author, A Bottle of Storm Clouds Reposted with permission from Miss Eliza.

mula kay Peter Sandico ng Filipino Readers Conference Organizing Committee

Wala, wala na yata kaming masasabing iba pa tungkol sa antholohiya ng mga sanaysay ni Bebang Siy. Lahat na yata nasabi na ng sangkatauhan tungkol sa It's a Mens World—literally madugo (magsimula ka ba naman sa kwento tungkol sa mens), impormal (Taglish kung Taglish, walang pake si Ms Bebang), patawa (hindi mo nga alam kung seryoso pa ba sya or jumo-joke na naman, ewan, nakakaloka).

Pero nahihirapan na ako sa derechong Filipino. Magpapakatotoo na ako at mag-swi-switch na ako sa English. Parang Sprite lang at tumo-Toni Gonzaga lang ako. But instead of “I love you Papa P,” ang isisigaw ko ay, “I love you, Bebang Siy!”

It was never an easy task to pick from the three nominated books, but there's one thing that Siy's book did to us judges. We were all disarmed by the author's unapologetic honesty, superb wit, and unconstrained humor. Siy's writing is very fresh and unpretentious, ranging from the mundane to the profane, and her narrative style pleasantly unpredictable. Here's a woman who seems to lead a very uninteresting life, but one who's managed to make the reader empathize with her by writing scenes from her childhood, her relationships, and her eventual maturity as a woman. One word—award.

Si Peter ay isa sa mga judge ng Filipino Readers Choice Essay Category. Ni-repost ito nang may permission mula sa kanya.

Maraming salamat, Peter, at sa buong team ng Filipino Readers Conference. Sama-sama tayong magparami ng ating uri! Uring mambabasa, yahoo!

Owmaygawd, ang gawn!

May gawn na ako. yehes. Rhett Eala lang naman. around 50k. 50k lang naman. sikat.

hiram lang ito, friends, ano bah? ako pa? josko, wala nga akong damit na higit sa isandaang piso, e. at baka hanggang sa huling hininga ko, suot-suot ko ang gawn na ito kung ako nga ang bumili niyan. para lang masulit ba.

at dahil hindi nga ako ang bumili, hindi ko siya susuotin from now and forever till the day i die.

ipapahiram lang sa akin ang damit na ito. ng aking boss.

ay teka, yung babaeng boss ko ang tinutukoy ko dito. although kaka-google ko gumagawa rin ng men's barong si rhett eala, hindi barong ang susuotin ko. gawn nga talaga. as in yung strapless gawn, simpleng simple, puting puti, may trail, short and sweet.

bilang kapalit ng pagpapahiram sa akin ng gawn ay dinigitize ni poy ang lahat ng wedding photos ng aking boss. 900 plus lahat ng photos. at mahirap 'yon, ilang araw niyang ginawa 'yon. nagkakulani na nga siya sa kilikili kakabuhat ng camera. at nangapal na ang dulo ng hintuturo niya kaka-click. at napapapikit ang isa niyang mata nang mag-isa kahit hindi siya sumisilip sa lens ng camera. so basically, he paid for my gawn. 50k. all in all. puwede na. puwede ko na talagang pakasalan ang lalaking 'to.

barong na lang ang kulang.

ngayon, friends, me kakilala ba kayong may maganda, maayos, malinis na barong na puwedeng hiramin pangkasal? puwedeng-puwede akong maghugas ng plato. puwede rin akong maglaba. isanlinggo, sige, game. ano? ayaw? wala? okay, idagdag natin, puwede akong mag-isis ng sahig. puwede rin akong maghinguto ng aso o ng pusa. persian ba? kakasa 'to. e ano kung trilyon-trilyon ang balahibo?

o eto email ko: beverlysiy@gmail.com
eto naman cell ko 0919-3175708

and if you pick up your phone and dial right now, you will get a freebie. the best freebie, putsa. eto, eto, eto naaaaa: ipagluluto ko kayo.

'yan talaga ang pinakamasarap na promo. i cannot assure you though na hindi sasakit ang lahat ng internal organs na bahagi ng digestive system n'yo. so far, pati hotdog kasi nagtututong sa style of cooking ko.

o di ba, handang-handa lang sa pag-aasawa?

From Andrea Teran

Malapit ko nang matapos ang Its a Mens World (sinimulan ko nung Linggo). Ang ganda! Matagal kong pinostpone ang pagbasa nito dahil akala ko mahihirapan ako (di kasi ako sanay magbasa sa Tagalog, Ilonggo ako eh). But no. I have to admit may words na di ko alam, pero ayan, naimprove ang vocab ko. Hehe.

Btw, gagayahin ko ang first date idea mo.

Congrats Bebang! at Salamat! Ang galing galing!

--Andrea

PS. We met sa launch ng libro ni Krip sa Manila Hotel last year (?) (in case di mo ako maalala at mawirduhan ka sakin).

Reposted with permission from Drea. Thank you so much po!

Mula kay Nuelene Gallos

It’s a Mens World: A Book Review.
January 14, 2012 by nuelene

It’s not my first time to read a book written by local authors. There’s Bob Ong kaya. But it’s my first time to write a review about that.

It’s a Mens World was written by Bebang Siy and released in 2011 by Anvil Publishing. I wish I can publish a book too. In the future.

The cover photo was a six to seven-year old girl. I don’t know if she’s that though.

Usually, from the first look, maybe some of you would read Mens as Men’s. Or maybe, it was just me.

It was not a typo. It was actually a short term for Menstruation. Yes! But mind you, the book was anything but X-rated. Which, to the biggest consternation of my siblings, is my 100 % disappointment. Haha!

It was a(n)* autobiography written in a funny way so readers would not be bored. I wouldn’t read Arroyo’s autobiography (or even Bush, bestfriends kaya sila) unless it was required by my school. Haha!

Reading this book made me look back during my childhood days.

Those times when I played patintero, hide and seek, langit-lupa, habul-habulan, 10-20, Sawsaw suka, Mahuli Taya, and other games I bet children of this decade are not playing. 21st century children (most probably) are staying in their houses playing PSP, laptop, iPad, or Tetris in Facebook.

80’s and 90’s are the best!

I felt like I am close to Bebang Siy just by reading her book. It was as if I am in a gallery and I was looking at candid black and white pictures taken by a Polaroid. Siy definitely described what Manila was during her time. I’ve been to Baywalk long before it was called that. But since Bebang is older than me, I think what I have seen are those what we called tira-tira. haha!

This is a book created for all audiences.

She’s a good author. And brave at that. I wouldn’t reveal any secrets using my real name. Call me names but there are many things to consider. I wouldn’t want my father declaring a war. Exaggerated much?

Anyway, grab a copy of this one. I’m so lucky, I got a BFF who lend me her copy which she borrowed from her classmate. Haha!

nuelene

May 23, 2012 at 7:54 pm

Hello Miss Bebang. Salamat sa pagbisita sa blog. Pwede mo siyang i-post kaso lang nakakahiya kasi hindi naman talaga ‘to proper review. Naisip ko lang na di ko talaga gustong palampasin yung opportunity na ma-i-share sa iba yung thoughts ko, kesyo gumamit ako ng mga salitang di makikita sa Philippine dictionary.

Sa totoo lang, pinatawa at pinaiyak ako ng libro na to. Nakaka-relate ako dun sa pagkakaroon ng crush (ayieee!) at pagbili ng buko at pandan juice sa Divi, pati na nga yung Mrs. one fourth. Haha. Pero yung nakakatawa sa lahat eh yung pangalan sa phonebook na ‘Bangkay.’ HAHA!



Reposted with permission from Miss Gallos. Thank you po! Sana ay lagi kang magbabasa ng mga akdang Filipino!

Check her site here

http://nuelenegallos.wordpress.com/2012/01/14/its-a-mens-world-a-book-review/

cHEEZY chizim

sa paraan ko ng pananalita, sa kilos ko, galaw, pananamit, legs, kilikiling laging litaw, hindi na ako dapat magulat kung natsitsismis ako. na, a...ano ba? malandi? kiri? flirt? mahilig sa lalaki?

di na ako magugulat sa ganyang paratang. at magtatawa lang ako. hindi ako napipikon sa ganito. babanatan ko pa ito ng isang oras na joke. iuutot ko lang ito sa katatawa.

pang-aaping harap-harapan lang ang makakapagpapikon sa akin. harap-harapang pang-aapi sa manunulat. at iba pang inaaping nilalang.

ang ikinagulat ko lang ay nang malaman kong pinagtsitsismisan ako ng isang elite na grupo. yung mga kagalang-galang at napakaraming dapat asikasuhin bukod sa pagpaparami ng pera. at pagtsitsismis. ito kasi yung mga tipo ng tao na napakaraming hawak na kapangyarihan.

at ano ang pinag-uusapan? lagi ko raw kasama ang boypren ko. ano pa? na lagi kaming magkasama sa FILCOLS office.

may malisya? ahahahaha gulay. hindi talaga ako makapaniwala na issue ito sa ibang tao. lalo na sa katulad nila. hangang-hanga pa naman ako't napakatatalino at napakalalayo na ng narating. at mga higante ito sa isang industriya sa pilipinas (putcha sige pa clue pa para na talaga tong blind item kesa blog entry tungkol sa damdamin)

hindi ko akalaing issue rin na lagi kaming magkasama ni boyfriend. sa buong buhay ko, nitong huling dalawang taon lang ako nagpakilala ng boypren sa madlang pipol. ngayon ko lang nae-enjoy talaga ang pagboboypren, kaya napakasaya ko na kasama ko siya sa karamihan sa aking ginagawa at nasusundo niya ako sa FILCOLS pag libre siya.

pero ang gawin itong issue against me? at sa kakayahan kong magtrabaho?

GULAY. ANAK NG PATOLA AT SINGKAMAS.

ano kaya ang tumatakbo sa isip nila pag nakikita kami? san kaya galing ang dalawang to? bat pawisan? bat parang gusot-gusot ang damit nila? at kusot-kusot ang buhok? at basa ang mga labi?

pano kaya tumakbo ang usapan nila? hahahaahaha

natatawa ako pero antotoo, naiinis ako, nakaka-disappoint, e. sa kanila kasi nanggaling. i can't help but utter these words: ang cheap lang. ang cheap pala netong mga hinahangaan ko.

di ba nila naisip na kahit lagi kong kasama si boyfriend ay natatapos ko naman ang inaasahan sa akin? nagagawa ko naman nang maigi ang trabaho ko, at higit pa? na nakakapag-ambag pa rin ako sa mga dapat kong pag-ambagan? ba't ganon ang tingin kay boyfriend? di ba nila makita na parang lucky charm ko ito? at source ng strength kapag nalo-lowbat na ako?

pati pagpunta (at pagtambay) niya sa office namin!!! yown talaga ang di kow matanggap hahahahaha

iniisip ba nila, me ginagawa kami sa opis?

bat ko gagawin doon, ay bukas naman ang sarili kong bahay bente kuwatro oras siyete days a week? me bahay din si boyfriend na bente kuwatro oras at siyete days a week ding bukas para sa aming dalawa, sa aming dalawa lang dahil walang taong nakatira dun, puwedeng puntahan anytime!

ay, ay, ay.

ang hirap nga naman kapag ang pino-project mo talagang personality ay approachable, masiyahin, accommodating, madaldal, all out at open-minded. akala yata nila kapag ganyan ka e ganyan ka na sa lahat ng aspekto ng pagkatao mo. at akala yata nila, kahit makarating sa akin ang mga itinae ng mga bibig nila, ok lang. hindi ako maiinsulto.

ay totoo naman. wala silang ibang ininsulto kundi ang kanilang mga sarili at ang mga bibig nilang ubod ng baho.