missing you

wala naman, i just miss writing.

parang puro na lang kasi editing at lakwatsa ang nasa isip ko lately. di makasulat tuloy.

kelangan ding dumalo sa mga pampamilyang gawain, ayun. dami talaga kalaban ng isang karaniwang manunulat. pero ang totoo niyan, sarili lang talaga ang kalaban, wala nang iba. kung seryoso ka sa isang bagay, kahit pa anong mangyari, di mo yan bibitawan. gagawin mo yan at isasakatuparan mo kahit pa mahirap ito sa kasalukuyan mong sitwasyon.

noong linggo nagpunta ako sa mini reunion at updating session ng B-52. ginanap ito sa bahay ni mam bambi harper. eto ang iba pang dumalo:

bambi harper-siyempre siya ang me ari ng bahay, siya rin ang nagpakain at nagpainom sa amin, na tipsy ako sa dami ng libreng red wine
thomas david chavez
emmanuel velasco
john jack wigley
gabriela lee (with francis quina)
richard gappi

lahat sila, may pag-usad sa writing project na inihain noong Abril sa UP writers workshop sa baguio.

lahat sila! except gabby, bambi and me.

hahaha lahat except kaming girls! hahahaha si bambi kasi me tinapos na collection of essays about history. si gabby, medyo nabusy sa pag-ibig. ako, medyo na-busy sa pag-aaral. pero ang orihinal kong plano, dadagdagan ko talaga ng kahit isang paragraph ang novel in progress ko na high school a few days before the reunion. at least, me pag usad kahit konti.

e wala. andaming nangyari. andaming pinalampas na oras. sabi ng pagkakataon, im sorry, good bye.

gusto kong matapos ang nobelang ito. actually, mini novel siya. kasi pakiramdam ko maiikli lang ang bawat kabanata ko. wala akong masyadong problema sa storyline buo na nga e, natapos ko na nung abril pa. ang pino problema ko, paano ko siya gagawing literary. paano ang choice of words, paano ang dialogue ng mga tauhan at iba pa.

pero kunwari, older writer me talks to feeling newbie writer me: ang gawin mo lang diyan, bebang, isulat mo lang muna. wag ka na muna masyadong mag-worry sa kung ano-anong bagay. ang importante, matapos mo ang unang borador. saka mo na isipin ang choice of words, dialogue etc. nag-aalala ka na, wala ka pa ngang nagagawa.

atsetse! sori naman!

hello again, rejection!

Na-reject na naman for the 2nd time ang translated version ko ng isang children's book. oh my. anyway, sana makapasa sa ikatlong publisher. magaling pa naman ang writer ng children's book na isinalin ko. nakakahiya sa kanya. kilala ito sa asian region ohmigulay ibig sabihin me problema talaga sa translation ko, hindi sa akda niya. naku naku!

me 3rd at 4th option pa ako sa particular book project na ito. pag hindi pa rin natanggap, kelangan ko nang kausapin uli ang author. baka puwedeng i-self publish na lang namin ito. ebook muna siyempre at mahal ang printed version!

here's to good vibes! yeyeye!

atin ang 2013!

Nationwide Literature Education Series Visits Legazpi

The literary and youth volunteer group Linangan sa Imahen, Retorika, at Anyo (LIRA), in partnership with the Komisyon sa Wikang Filipino (KWF) and the National Commission for Culture and the Arts (NCCA), will begin its 2013 series of free seminar-workshops at Bicol University, Legazpi City, Albay on June 28, 2013.



The 23rd edition of the “Sining ng Tugma at Sukat” (STS; Art of Rhyme and Meter) will also be held in partnership with the local hosts, namely the Provincial Government of Albay and Bicol University.



Started in 2008, the STS is a nationwide education outreach program that has toured 22 towns and has served 1,272 people, mostly public school teachers and students. It aims to help advance literature, language, patriotism, and the beneficiaries’ communication skills through the teaching of native literary works and forms.



For 2013, the STS program is part of the larger project titled “Sulong: Dangal ng Filipino,” which includes day-long seminar-workshops on the “Sagisag Kultura” (cultural icons of the Philippines) and the National Orthography. Several of the tentative venues for STS 2013 are Roxas, Capiz; Iligan, Lanao del Norte; Koronadal, South Cotabato; Tuguegarao, Cagayan; Tacloban, Leyte; Naga, Camarines Sur; Cebu City; and several satellite events in Metro Manila.



Founded in 1985, LIRA is a nationally recognized, volunteer-run, education NGO; the oldest organization of poets in Filipino; and one of the country’s premier literary groups. In pursuance of its mission of advancing literature, language, and patriotism, the organization holds a yearly five-month-long poetry clinic held for the most part in UP Diliman. The STS is an effort to bring part of this clinic outside of Metro Manila.



In 2011, LIRA was declared as one of the Ten Accomplished Youth Organizations (TAYO) in Malacañang Palace by President Benigno Simeon C. Aquino III, making LIRA the first literary group in the TAYO Awards’ nine-year history. In 2012, LIRA was named by the National Outstanding Volunteer Awards as the National Capital Region’s outstanding volunteer organization.



Heading the STS Legazpi team as its lecturer is the award-winning poet Dr. Michael M. Coroza of the Ateneo de Manila University. The program is directed by Phillip Kimpo Jr., LIRA president, with the help of Beverly W. Siy, immediate former president and creator of the STS. Kimpo and the KWF’s Kriscell Largo Labor are the local coordinators for STS Legazpi. Parties interested in helping or participating in the program can contact the STS team at pykimpo@gmail.com.

back to school!

hay. nagtuturo ako uli. at hindi ko inasahang sasakit ang ulo ko sa ingay at kawalang-bahala ng mga estudyante.

akala ko dati, nami-miss ko na ang pagtuturo kaya binalikan ko ito. pero ngayong unti-unti ko na namang nararanasan ang maliliit at nakakairitang problemang kinakaharap ng mga guro, parang gusto ko na uling umatras. parang gusto ko na lang forever na magsulat.

alam kong hindi ko dapat personalin ang pagdadaldal ng mga estudyante. kaya lang, nakakaapekto lang talaga ang presence ng maingay at malikot na ulo sa loob ng klase. hindi ako maka concentrate sa mga gusto kong ibahagi. naiinis ako, nagagalit ako. at alam kong unfair ito sa mga nakikinig. na mas marami kaysa sa maingay at nagdadaldal.

kapag naiinis at nagagalit ako, napipika na ako nang tuluyan. ang tendency ko ay magbigay ng activity para iyong maingay ay finally masa-shut up dahil kailangan niyang sagutin ang mga pinasasagutan ko. alam kong mali ito, maling-mali ang motivation ko sa pagbibigay ng gawain. so kelangan ko talagang dagdagan ang aking pasensiya.

pero sana naman, 'yong mga estudyante rin, sana maunawaan nila na dapat silang tumahimik at makinig sa oras ng klase. kung ayaw nila, ay di lumabas na lang sila at magpamarkang absent. bakit ang unfair nila? uupo sila doon tapos hindi naman makikinig, at hindi lang basta hindi makikinig, makikipagkuwentuhan pa sa iba. nadadamay pa ang iba. nasaan ang malasakit sa kapwa?

bihira akong manita sa klase dahil kolehiyo na ang tinuturuan ko. siyempre, hindi na bagay ang pagsasaway. sana ma-realize din ito ng mga college student. ganito ang perspective ng mga taong ginagawa ang lahat para makatulong sa kanilang pagkatuto.

scrabble tayo!

noong summer, isinama ko si iding sa scrabble tournament. naganap ito sa food court ng alimall, cubao, quezon city at buong araw na idinaos ito doon. iilan lamang ang manlalaro, wala pa yatang bente, pero napaka-memorable nito para sa amin ni iding dahil ito ang first time naming makapunta sa isang scrabble tournament.

lumaban si iding mula 10am hanggang mga 430pm. ganyan pala kalupit ang mga tournament ng scrabble. siyempre pa, gulat na gulat ang pamangkin ko kaya di mabilang ang pagkakataon na tinutulugan niya ang kanyang mga kalaban. lalo na kung matagal tumira ang kalaban.

masayang nag-umpisa ang tournament. hinati sa dalawang grupo ang lahat ng contestant. merong collegiate level at merong open. sa open napunta ang pamangkin ko dahil hindi siya college student. si iding ay incoming grade 8 pa lang.

ang mga nakalaban ni iding sa open ay isang 8 years old na bata, isang 12 years old na bata, at mga apat na matanda. as in mga 50-70 years old na yata. oo, magkakahalo-halo ang bata at matanda sa open group.



nasa tabi ako ng mesa kung saan lumalaban si iding ng scrabble. papalit-palit ng mesa ang lahat ng manlalaro sa bawat round dahil papalit-palit din ang kanilang mga kalaban. isa sa mga di ko malilimutang kalaban ni iding ay isang matandang lalaking itatago natin sa pangalang Broniluigi.

sa unang tira niya, simple lang ang sagot niya. something like nail. four letter word na walang plus-plus o bonus-bonus. tapos tumira na si iding. pagkatapos ay siya uli, si broniluigi. ang itinira niya ay isang salitang may pitong letra. umabot yata sa halos isandaan ang kanyang iskor. hindi na-gets ni iding kung bakit sobrang laki ng iskor ni broniluigi. paulit-ulit niyang binilang ang itinira ni broniluigi. until inexplain ni broniluigi na plus 50 points pala kapag naitira ang lahat ng letra ng isang player.

nanlumo si iding. ipinatong niya ang baba niya sa mesa at wala sa sariling tumitig sa sarili niyang mga letra.

sa buong laro nila, napansin ko na parang nagmamadali sa pagbibilang ng iskor si broniluigi. dalawang ulit siyang nagkamali ng bilang, kulang ang points na ibinigay niya sa kanyang sarili. at komo sigurista kami ni iding, binibilang din namin ang iskor niya. kaya nalalaman namin na kulang nga ang ibinigay niyang points sa sarili niya.

pag sinasabi ko na, kulang po ang bilang ninyo sa sarili ninyo, ang isinasagot niya ay "ay, oo nga, salamat, ha? salamat sa pagiging honest mo."

pero mukhang beteranong player na itong si broniluigi kaya hindi bumenta sa akin ang pamali-mali niya ng bilang sa sariling iskor. me kutob akong sinasadya niya iyon para malaman kung marunong nga kaming bumilang ng iskor o puntos. lagi niyang minamadali ang pagbibilang kaya hindi namin siya nasasabayan. ang nangyayari, nagdedeklara na siya ng puntos bago pa kami makatapos sa pagbilang ng puntos. pero hindi kami nagpapa-intimidate ni iding. tinatapos namin ang pagbibilang kahit pa nakatunganga doon sa amin si broniluigi sa bagal naming mag-one-plus-one.

e ano kung mabagal nga kami?

kung hindi namin ginawa iyon ay baka

1. maisip niyang wala kaming pakialam sa mga iskor. dahil anlaki na ng agwat ni iding kay broniluigi, imposible na talagang mahabol, tipong 100 versus 400 points labanan, para saan pa ang iskor di ba? pero kasama sa rule ng laro ang pagtatala ng tamang iskor kaya ginawa talaga namin iyon ni iding.

2. maisip niyang hindi nga kami marunong mag-point system kaya kung ano lang ang banggitin niya ay tatanggapin na namin nang buo at maluwalhati. at siyang isusulat at maitatala sa scoresheet.

3. maisip niyang kayang-kaya niya ang maliit at batang player tulad ni iding at ang may pagka-stage mother pero aanga-angang tita nitong tulad ni beb.

may mga instance din na antagal ng kamay niya sa pouch kung saan dinudukot ang tiles ng letra. nalaman namin nang araw na iyon na bawal magtagal ang kamay sa loob ng pouch. dapat daw, dukot lang nang dukot. hindi dapat nagbababad ang kamay sa pouch dahil wala namang dahilan para magtagal doon ang kamay ng kahit na sinong manlalaro. pero itong si broniluigi, may ilang ulit siyang pagdukot kung saan parang pinipintahan niya ang letra ng bawat tile. pero siyempre hindi namin masasabi iyon, kutob lang, dahil hindi naman transparent ang pouch.

dahil sa tagal ng kamay niya sa pouch, di ko maiwasang mapatitig sa bawat kilos ng kanyang kamay. napansin ko tuloy ang ilang ulit na pagsasara nang mahigpit ng kanyang hinliliit at palasingsingan. sobrang higpit na parang me nakaipit doon na something na siyempre bawal mahulog kundi ay mabubuko siyang nag-iipit ng tiles o letra.

anyway, me kutob talaga ako na magulang si broniluigi.

naramdaman din siguro ito ni iding kaya hindi na nag-e-effort si iding na makatira ng salitang may mataas na puntos. wala nga naman siyang maitira kasi puro vowel ang napupunta sa kanya. ang nailalapag niya ay puro it, on, to at iba pa.

finally natapos ang kanilang game. three to four times ang lamang ni broniluigi, hindi na kami nagulat! hahahaa

lulugo lugong nagtanghalian ang pamangkin ko. nakasabay namin ang isang writer na nakilala ko sa isang org ng mga writer. matagal na pala siyang player ng scrabble. at suki rin ng mga tournament. kinumusta ko ang impression niya kay broniluigi.

tadan!

sabi niya, ay iyon ba? madaya iyon e. madaya talaga, saka madalas nagpapatalo yan sa umpisa para mapunta siya sa mahihinang kalaban at nang makaungos siya nang husto sa mahihinang kalaban, para mapataas niya ang overall niyang points sa isang buong tournament. kung sa magaling kasi siya natatapat, hindi siya makapuntos nang mataas.

nge. sabi na, beterano ang broniluigi na ito!

nagkibit-balikat si iding. buti at pareho kami ng naisip.

"me ganyan talaga. ingat-ingat na lang tayo," sabi pa ni writer/scrabble player.

sa isip ko'y naalibadbaran ako. ano ba naman ang lalaking iyon? si broniluigi?! nang makakita ng taong mas maliit at mas mahina sa kanya, ang mindset niya ay pagsamantalahan ito? agad-agad? pagsamantalahan agad-agad? ni hindi binreak in.

well, me ganyan talaga. ingat-ingat na lang tayo sa kanila. sila na kung tawagin ay kabigero. ang bawat sandali ng kanilang buhay ay idinidisenyo nila sa paraan na makakapangabig sila sa pinakamaximum na paraan.

oh well.

out of 7 games, 3 ang naipanalo ni iding. not bad for a first tournament, di ba?

naka top man lang ba si broniluigi?

HINDI. BWAHAHAHAHA. yan ang napapala ng may maiitim na budhi.

itim. itim na itim.

kasing itim ng bagong t-shirt na binili namin para kay iding bilang premyo niya sa tatlong wins.

kamiseta na maaari ding tingnan bilang simbolo ng tahimik na pagpoprotesta sa mga tulad ni broniluigi.




Ang copyright ng larawan ay kay Bebang Siy.

Chain letter for a Pangasinan Writer!

o, di ba nakaabot sa Pangasinan?

http://www.dalityapi.com/2013/01/the-next-big-thinga-chain-letter-for.html

Maraming salamat, Sonny Villafania!

musa

ilang araw na akong walang maisip na kuwentong pangkomiks. wah.

kinagagalitan na ako ni mam cecille ng cfa.

e, pano ba yun, wala talagang maisip.

pero naisip ko rin na kaya ako walang maisip kasi hindi ko talaga iniisip yung dapat isipin.

kelan ko lang ba tiningnan ang detalye ng assignment na ito?

kung matagal ko na sanang binasa ang detalye, matagal na rin sanang nakaimbak sa utak ko ang dapat isipin. at pag me panahong nakatunganga ako sa tren o sa dyip, at least automatic na nire-retrieve ng utak ko ang dapat isipin.

at nauumpisahan na nga ang pag-iisip. at makakaisip na ng mga tauhan. ng aksiyon. ng daloy. ng kuwento. at mabubuo na ito.

hindi hinihintay ang musa. hindi ito hinihintay habang nakatanghod ang manunulat sa tapat ng kanyang laptop. hindi ito hinihintay habang nakaamba ang ballpen sa papel. hindi ito hinihintay.

kusa itong dumadalaw sa kung sino mang nag-iisip tungkol sa mga bagay na nais isatitik.

kaya isip lang nang isip.

iyan naman ay kung gusto mo nga siyang makapiling.