may nakasakay ako sa dyip kanina. babaeng sobrang dami ng silver sa katawan tipong pag tinamaan siya ng sinag ng araw, mas mukha siyang asoge kesa tao.
may kuwintas siyang kasingkapal ng dalawang daliri ko pag pinagpatong. ang pendant niya, silver na otap.
may hikaw siyang loop. malaki rin. parang bangles sa laki. bangles sa tenga?
at eto ang malupit: sa isang kamay niya ay mayroong tatlong singsing na malalaki at iba't iba ang design: ahas na para tuloy nakapulupot sa hintuturo, kuwago na brilyantitos ang mga mata at isang rose. metallic rose. animal activist kaya ang babae?
sa isa pang kamay niya, tatlo uling singsing na ganito naman ang mga design: babaeng naka-side view at naka-beach hat, (yes. ganyan kalaki ang design. beach hat talaga.) chicken wire na makapal at ang panghuli, bungo. itim na itim ang mga mata. ng bungo.
nakahinga ako nang maluwag nang pagtuntong ng mata ko sa kanyang mga daliri sa paa ay wala itong anumang aksesorya kundi ang kyutiks na pula.
makutitap lang naman kung marami siyang suot na ganito. mabuti nga dahil silver lang dahil hindi siya mahoholdap. hindi rin naman nakakaabala sa iba ang pagsusuot niya ng mga binanggit ko. at lalo namang hindi ikamamatay ng ibang tao o hayop pa nga ang ginagawa niya.
pero ang tanong: bakit may ganitong pangangailangan sa silver ang babae sa dyip?
may agimat ba ang silver? makakain ba ito? makakagamot ng kanser?
a, baka naman negosyante ang babae. at katulad ni kris aquino na imino-model ang lahat ng ine-endorse na produkto, heto ang babae, ginawagang display at showcase area ang sariling katawan.
sa susunod na makasakay ko siya, magtatanong na ako. ale, baka meron kayo diyan, 'yong puwedeng hulug-hulugan?
Wednesday, December 29, 2010
things to do
mahilig akong gumawa ng ganitong listahan.
kasi kapag wala nito, nauubos ang oras ko kaka-facebook. kaadik talaga ang gawaing yan. bat ba naimbento yan? para siguro yamutin ang mga employer.
para sa 2011
-tapusin ang masteral
-gawin ang paper sa mga inc. kahit yun lang. saka na ang mga exam-exam at pagpepenalty course
-mai-enrol si ej sa magandang eskuwelahan
-idemanda ang tatay ni ej
-magsulat
-magsulat ng tulang pambata particularly
-mag-invest sa stocks
-bilisan ang pagpapa-publish ng it's a mens world
-i-conceptualize ang ikatlong libro
-tapusin ang sopas 2
-ilabas ang zambales book (long overdue)
-tumanggap ng maraming raket
-makipagbati kay mami
-maghanda para sa 2012, yehes maka-graduate lang ako, patay kang 2012 ka
-magpa-publish ng mga tula
lord, bless this list. tulungan mo ako, please. last year wala naman akong list e. sige na. sige na.
amen. bring it on, 2011.
kasi kapag wala nito, nauubos ang oras ko kaka-facebook. kaadik talaga ang gawaing yan. bat ba naimbento yan? para siguro yamutin ang mga employer.
para sa 2011
-tapusin ang masteral
-gawin ang paper sa mga inc. kahit yun lang. saka na ang mga exam-exam at pagpepenalty course
-mai-enrol si ej sa magandang eskuwelahan
-idemanda ang tatay ni ej
-magsulat
-magsulat ng tulang pambata particularly
-mag-invest sa stocks
-bilisan ang pagpapa-publish ng it's a mens world
-i-conceptualize ang ikatlong libro
-tapusin ang sopas 2
-ilabas ang zambales book (long overdue)
-tumanggap ng maraming raket
-makipagbati kay mami
-maghanda para sa 2012, yehes maka-graduate lang ako, patay kang 2012 ka
-magpa-publish ng mga tula
lord, bless this list. tulungan mo ako, please. last year wala naman akong list e. sige na. sige na.
amen. bring it on, 2011.
a thank you letter
maraming salamat, 2010.
marami akong natutuhan sa 'yo.
tungkol sa sarili ko.
tungkol sa pagiging nanay.
tungkol sa pagkakaroon ng EJ.
tungkol sa relasyon. sa pakikipagboypren.
sa pamilya.
tungkol sa pag-asa.
bagama't marami akong di nagawa at di natapos,
masaya pa rin ako. masaya ako na magwawakas ka na, 2010.
dahil ang pagwawakas mo ang hudyat ng muli kong pagsisimula.
marami akong natutuhan sa 'yo.
tungkol sa sarili ko.
tungkol sa pagiging nanay.
tungkol sa pagkakaroon ng EJ.
tungkol sa relasyon. sa pakikipagboypren.
sa pamilya.
tungkol sa pag-asa.
bagama't marami akong di nagawa at di natapos,
masaya pa rin ako. masaya ako na magwawakas ka na, 2010.
dahil ang pagwawakas mo ang hudyat ng muli kong pagsisimula.
Wednesday, November 3, 2010
Not so beri good
Lumuwas kami noong 1 November 2010 dahil may pasok na si EJ nang November 2.
Gumising ako nang maagang-maaga dahil baka inanunsiyong bigla na holiday na nga ang November 2.
Pero sabi ng mga newscaster na borderline na ng mga loudmouth na tao sa pagnanasang maging energetic ang dating nila sa umaga, ipinagmamalaki raw ni P-Noy na hindi niya idineklarang holiday ang araw na ito.
Okey. Fine. Tama nga naman. Dapat maging produktibo kahit araw ng mga kaluluwa. Ilang araw nang bakasyon ang sangkapinoyan, di ba?
Nagpainit ako ng tubig at naghanda ng makakain ni EJ. Inilabas ko na ang mga isusuot niya, polo, pantalon, (na pinlantsa ko kagabi) sando, brip at medyas.
Ginising ko na si EJ at pinakain ng cereal at isang pirasong cupcake (hindi po ako marunong magluto).
Lulugo-lugo siya. Pero HOY, KELANGAN MONG MAG-ARAL, BATA KA!!!
Kaya ayun, kumain, naligo, nagbihis at pumasok na siya sa eskuwela.
Pagsapit ng alas-nuwebe, nang dalhan siya ng meryenda sa eskuwela, kinuha niya ang kanyang bag at naglakad palabas ng eskuwela, dire-diretso hanggang sa makarating sa bahay namin.
Bakit, oh no?
Wala na raw klase. Wala raw ang mga teacher. Nagmi-meeting. Baka nagkukuwentuhan ng ghost stories nung Undas. O kaya nagpapayabangan sa kung anong inihanda para sa kanilang mga yumao sa buhay noong dumalaw sila sa sementeryo.
Kaya walang gagawin sa eskuwela ang mga estudyante.
Kaya pinauuwi na lang sila.
Pero tanging ang mga may sundo lang ang puwedeng umuwi. Kaya ang mga walang sundo na gumising nang maaga para mag-aral at matuto ay naiwan sa eskuwela. Magkukuwentuhan silang magkakaklase na pawang mga gumising din nang maaga para mag-aral at matuto hanggang sa mag-ring ang bell at oras na para umuwi.
Mahusay. Kapaki-pakinabang. Napakaproduktibo talaga ng school days sa public.
I-enrol n'yo na ang mga anak ninyo dito, pipol. Sulit na sulit. Ramdam ninyo ang ibinabayad ninyong buwis.
Gumising ako nang maagang-maaga dahil baka inanunsiyong bigla na holiday na nga ang November 2.
Pero sabi ng mga newscaster na borderline na ng mga loudmouth na tao sa pagnanasang maging energetic ang dating nila sa umaga, ipinagmamalaki raw ni P-Noy na hindi niya idineklarang holiday ang araw na ito.
Okey. Fine. Tama nga naman. Dapat maging produktibo kahit araw ng mga kaluluwa. Ilang araw nang bakasyon ang sangkapinoyan, di ba?
Nagpainit ako ng tubig at naghanda ng makakain ni EJ. Inilabas ko na ang mga isusuot niya, polo, pantalon, (na pinlantsa ko kagabi) sando, brip at medyas.
Ginising ko na si EJ at pinakain ng cereal at isang pirasong cupcake (hindi po ako marunong magluto).
Lulugo-lugo siya. Pero HOY, KELANGAN MONG MAG-ARAL, BATA KA!!!
Kaya ayun, kumain, naligo, nagbihis at pumasok na siya sa eskuwela.
Pagsapit ng alas-nuwebe, nang dalhan siya ng meryenda sa eskuwela, kinuha niya ang kanyang bag at naglakad palabas ng eskuwela, dire-diretso hanggang sa makarating sa bahay namin.
Bakit, oh no?
Wala na raw klase. Wala raw ang mga teacher. Nagmi-meeting. Baka nagkukuwentuhan ng ghost stories nung Undas. O kaya nagpapayabangan sa kung anong inihanda para sa kanilang mga yumao sa buhay noong dumalaw sila sa sementeryo.
Kaya walang gagawin sa eskuwela ang mga estudyante.
Kaya pinauuwi na lang sila.
Pero tanging ang mga may sundo lang ang puwedeng umuwi. Kaya ang mga walang sundo na gumising nang maaga para mag-aral at matuto ay naiwan sa eskuwela. Magkukuwentuhan silang magkakaklase na pawang mga gumising din nang maaga para mag-aral at matuto hanggang sa mag-ring ang bell at oras na para umuwi.
Mahusay. Kapaki-pakinabang. Napakaproduktibo talaga ng school days sa public.
I-enrol n'yo na ang mga anak ninyo dito, pipol. Sulit na sulit. Ramdam ninyo ang ibinabayad ninyong buwis.
Tuesday, October 26, 2010
Beri Good, DepEd
Nagulat ako nang ianunsiyo ng DepEd sa TV na walang pasok ngayon.
Bakit?
E, ang pagkakaalam ko, wala naman na talagang pasok ang mga bata. Iyon kasi ang sabi sa akin ni EJ, ang anak kong Grade VI student sa Quirino Elementary School, noong Biyernes pag-uwi niya galing school.
Wala na nga raw pasok at 2 November 2010 na ang balik-klase.
Kaya naman umalis na kami ng QC at nagpunta sa isang liblib na lugar sa Luzon.
Ako na lang ang kailangang lumuwas para magtrabaho ngayong linggo na 'to.
So, ayun na nga. Kung talagang wala nang pasok, bakasyon na, sembreak na, e bakit kelangan pang mag-announce ng DepEd sa TV ng ganon? E, di ba awtomatiko na iyon?
Kasi kung hindi, kailangang abangan ang bawat anunsiyo na ilalabas nila sa TV.
Okey lang iyon kung nasa bahay ka lang. At sige na nga, palampasin na 'yong 5am ka gigising kung 6am ng umaga ang pasok ng anak mo para abangan sa TV kung may pasok nga o wala sa araw na 'yan.
Pero paano naman 'yong umuwi na ng probinsiya? O kaya ay may pinuntahang kamag-anak o lugar na malayo sa eskuwela? E di kelangan na nilang umuwi ngayong gabi pagkatapos ay tumututok sa Balita channel at pakinggang mabuti ang lahat ng sasabihin ni Mike Enriquez regarding sa abiso ng DepEd para lang malaman kung may pasok o wala?
E, nasaan naman ang sistema riyan?
So ang ginawa ko ay tumawag ako sa DepEd: 6361663
Nakita ko ang number na ito sa diyaryo dati pa. Nakalimutan ko na kung ano ang isyu that time. Baka baha o bagyo.
Ang unang nakasagot sa akin ay isang lalaki.
Wala siyang matinong kongklusyon kung may pasok o wala. Kesyo kelangan daw abangan ang sasabihin ng eskuwela. Puntahan ko daw ang eskuwela. Kasi baka raw ginamit ang eskuwelahan bilang botohan. Kaya puntahan ko na nga raw bukas. I-check ko raw kung puwede nang magklase. Kung puwede naman nang magklase, magkaklase ang mga teacher.
Ang galing.
Are you DepEd, Sir? E ba't pa ako tumawag sa 'yo, di ba? Kung iyan din lang pala ang ipapayo mo sa aken? Siyempre, silent munimuni ko lang 'yan.
Gigil na gigil na akong ibaba ang phone pero hindi ako sumuko. Nararamdaman ko na ring gumagapang ang inis sa boses niya. Ako lalo na, kasi naeengotan na ako sa mga sagot niya, pero hindi ko ipinahalata. Talagang kelangan ko lang malaman kung luluwas na ba kaming mag-ina ngayong gabi o hindi pa.
Pero inaamin kong masuwerte rin ako at naroon pa sila sa opis. Ngayong past five ko na lang kasi naalala na tawagan ang DepEd. Hindi ko rin naman alam ang phone sa eskuwelahan ng anak ko. So no choice din ako kundi tawagan sila.
Sabi ko, Sir, wala po kami sa Maynila. Hindi ko po alam kung may pasok ang anak ko bukas. Samantalang sabi ng teacher niya, wala na raw.
E, iyon naman po pala. Sinabi na ng anak ninyo na walang pasok, e.
Ha? So okey lang na mag-rely ako sa sasabihin ng anak ko? Siyempre hindi ko tinanong kay Sir iyan.
E, kung wala naman po talagang pasok, bakit po kailangan pa po ninyong i-announce sa TV na walang pasok?
Para kasi sa mga teacher iyan, Miss. Ina-announce na wala pa silang pasok ngayon kasi pagod pa sila.
Ha? E, paano kapag di na sila pagod? E di biglang mag-aannounce ang DepEd na may pasok na nga uli? Siyempre di ko pa rin sinabi ito kay Sir.
Ibig po ba ninyong sabihin, depende po kung ginamit ang eskuwelahan bilang botohan o hindi?
Ganon nga. Kaya kelangan talaga sa eskuwelahan kayo magtanong.
Ha? E, kung sa eskuwelahan naman pala, bakit kailangang mag-isyu ng announcement ang DepEd over nationwide TV? Anak ng taragis, oo. E, di sana ang abiso na lang nila, abangan ang anunsiyo ng kani-kanilang eskuwelahan sa pagbabalik-klase.
Ayun, e di mas malinaw!
Anyway, nakulili na siya sa wakas.
So, may tinawag siyang babae. At iyon naman ang kumausap sa akin.
Huwag kayong mag-alala, dear readers. Kung anong mga argumento at rason ang ibinigay sa akin ng lalaki kanina, iyon din ang sinabi ng babaeng ito. Ika-copy paste ko na nga lang sana ang nasa itaas, e. Pero huwag na. Sayang pa ang space. Basahin na lamang muli kung nais pang ma-entertain. Imadyinin na lang na babae this time ang nagsasalita ng mga salitang iyan.
Pero ako pala ang nagbago. At this point kasi, ipinahalata ko nang namimilosopo na ako nang bonggang-bongga.
In fairness naman, may binanggit itong si Mam na hindi binanggit ni Sir. Ang school calendar.
Pare-pareho po ba ang school calendar ng mga eskuwelahan sa buong bansa? tanong ko.
Oo.
So batay po sa kalendaryong ito, may pasok po ba ngayong linggo o wala?
Alam mo, may mga pagbabago kasing naganap. 'Yong kahapon tsaka ngayon.
Okey po. Okey po. Ipasok po natin ang pagbabagong iyon. Kasama po iyong barangay elections kahapon at 'yong kawalan ng pasok ngayon, may pasok po ba bukas?
Patlang.
Alam mo hindi namin masasagot iyan. Kelangan mo talagang pumunta sa eskuwelahan.
Mam, iyon na lang po. May pasok po ba this week batay diyan sa binagong kalendaryo na 'yan?
Patlang
Mam?
Alam mo, kasi, 'yong ibang eskuwela, kapag walang pasok nagde-declare pa rin silang may pasok para mag-make up classes. Baka mag-make up class sa eskuwela ninyo.
Nako. Lalo na akong nalito. Anak ng botyog. Kahit ideklara, halimbawa ng DepEd na wala nang pasok, kapag sinabi ng eskuwelahan na may pasok, me pasok pa rin?
O, baliktarin naman natin. Halimbawa, ideklara ng DepEd na may pasok sa partikular na araw na ito ngunit nagdeklara ang eskuwelahan na walang pasok kasi sobra na ang magmake up classes ng mga bata, sobrang genius na sila kahit iyong nasa lowest section na nasa fourth row at 146 silang estudyante sa isang classroom.
Sino ang masusunod?
Tagisan ba ng bagang ito? DepEd sa eskuwela?
Anyway, ako, e, di kelangan na talagang umantabay sa gate ng eskuwelahan ng anak ko para dito. Bukas ng 6am. Ayokong maka-miss si EJ ng kahit na make up class lang. Sayang, aba. Anlaki ng tax na ikinakaltas sa akin, e.
So umagang-umaga, bukas, gigisingin ko siya para magsepilyo, Tapos pakakainin ko siya ng cupcake at saging habang naghihintay na uminit ang tubig pampaligo. Tapos ako ay maglalakad papunta sa eskuwela nila para makiramdam kung me pasok nga o wala.Sakaling hindi rin alam ng ibang magulang na mauuna sa akin o makakasabayan ko kung me pasok o wala, uuwi na lang muna ako. Para sabihin kay EJ na, di tayo sigurado, e. Kaya pumasok ka na lang, anak.
Resigned na ako sa kapalaran ko. Ganyan ang maging nanay, e. Part talaga ang mga DepEd induced pains and headaches and backaches and exhaustion.
So sabi ko sa kausap ko sa phone, sige po. Salamat na lang po.Puwede ko po bang malaman ang pangalan ninyo?
Sa Text Messaging Central Office po ito ng DepEd.
A, okey po. Sino po sila ulit?
Sa Text Messaging Central Office nga ito ng DepEd.
Opo. Ano pong pangalan nila, Mam?
Saan ba nag-aaral ang anak ninyo?
Quirino Elementary School po. Maagap na maagap akong sumagot. Nagliliwanag na ang kinabukasan naming mag-ina. Kako, may tao po ba doon ngayon kung tatawagan?
Oo. Meron 'yan. Akin na po'ng phone number ninyo, itatawag namin sa inyo mamya kung anong sabihin doon.
Sinabi ko naman, maagap na maagap din. Ibinigay ko ang cellphone number ko. Tapos nagpasalamat ako.
After 15 minutes, nagring ang cellphone ko. Si Sir! Ang lalaking sumagot sa aking tawag kanina.
Hello, kayo po ba ang tumawag sa amin?
Opo.
Sa Nov. 2 na raw ang resume ng klase ninyo.
Ayun!
Kaya naman super salamat sa Text Messaging Central Office ng DepEd.
Biruin ninyo, nakaligtas kami ng isang malaking aktibidad sa kalsada na kung tawagin ay pagluwas.
Hey, I really mean it. Thankful talaga ako. Talagang tumawag pa sila, e.Sa cellphone pa. Sana lahat ng ahensiya ng gobyerno, ganito ka-accommodating, ano?
MORAL LESSON: Pag tumatawag sa opisina ng gobyerno, alamin ang pangalan ng kausap mo. Para mangingimi siyang magpa-lousy-lousy sa pagsagot-sagot sa 'yo at nang makamtan ang inaasahang serbisyo-publiko!
Bakit?
E, ang pagkakaalam ko, wala naman na talagang pasok ang mga bata. Iyon kasi ang sabi sa akin ni EJ, ang anak kong Grade VI student sa Quirino Elementary School, noong Biyernes pag-uwi niya galing school.
Wala na nga raw pasok at 2 November 2010 na ang balik-klase.
Kaya naman umalis na kami ng QC at nagpunta sa isang liblib na lugar sa Luzon.
Ako na lang ang kailangang lumuwas para magtrabaho ngayong linggo na 'to.
So, ayun na nga. Kung talagang wala nang pasok, bakasyon na, sembreak na, e bakit kelangan pang mag-announce ng DepEd sa TV ng ganon? E, di ba awtomatiko na iyon?
Kasi kung hindi, kailangang abangan ang bawat anunsiyo na ilalabas nila sa TV.
Okey lang iyon kung nasa bahay ka lang. At sige na nga, palampasin na 'yong 5am ka gigising kung 6am ng umaga ang pasok ng anak mo para abangan sa TV kung may pasok nga o wala sa araw na 'yan.
Pero paano naman 'yong umuwi na ng probinsiya? O kaya ay may pinuntahang kamag-anak o lugar na malayo sa eskuwela? E di kelangan na nilang umuwi ngayong gabi pagkatapos ay tumututok sa Balita channel at pakinggang mabuti ang lahat ng sasabihin ni Mike Enriquez regarding sa abiso ng DepEd para lang malaman kung may pasok o wala?
E, nasaan naman ang sistema riyan?
So ang ginawa ko ay tumawag ako sa DepEd: 6361663
Nakita ko ang number na ito sa diyaryo dati pa. Nakalimutan ko na kung ano ang isyu that time. Baka baha o bagyo.
Ang unang nakasagot sa akin ay isang lalaki.
Wala siyang matinong kongklusyon kung may pasok o wala. Kesyo kelangan daw abangan ang sasabihin ng eskuwela. Puntahan ko daw ang eskuwela. Kasi baka raw ginamit ang eskuwelahan bilang botohan. Kaya puntahan ko na nga raw bukas. I-check ko raw kung puwede nang magklase. Kung puwede naman nang magklase, magkaklase ang mga teacher.
Ang galing.
Are you DepEd, Sir? E ba't pa ako tumawag sa 'yo, di ba? Kung iyan din lang pala ang ipapayo mo sa aken? Siyempre, silent munimuni ko lang 'yan.
Gigil na gigil na akong ibaba ang phone pero hindi ako sumuko. Nararamdaman ko na ring gumagapang ang inis sa boses niya. Ako lalo na, kasi naeengotan na ako sa mga sagot niya, pero hindi ko ipinahalata. Talagang kelangan ko lang malaman kung luluwas na ba kaming mag-ina ngayong gabi o hindi pa.
Pero inaamin kong masuwerte rin ako at naroon pa sila sa opis. Ngayong past five ko na lang kasi naalala na tawagan ang DepEd. Hindi ko rin naman alam ang phone sa eskuwelahan ng anak ko. So no choice din ako kundi tawagan sila.
Sabi ko, Sir, wala po kami sa Maynila. Hindi ko po alam kung may pasok ang anak ko bukas. Samantalang sabi ng teacher niya, wala na raw.
E, iyon naman po pala. Sinabi na ng anak ninyo na walang pasok, e.
Ha? So okey lang na mag-rely ako sa sasabihin ng anak ko? Siyempre hindi ko tinanong kay Sir iyan.
E, kung wala naman po talagang pasok, bakit po kailangan pa po ninyong i-announce sa TV na walang pasok?
Para kasi sa mga teacher iyan, Miss. Ina-announce na wala pa silang pasok ngayon kasi pagod pa sila.
Ha? E, paano kapag di na sila pagod? E di biglang mag-aannounce ang DepEd na may pasok na nga uli? Siyempre di ko pa rin sinabi ito kay Sir.
Ibig po ba ninyong sabihin, depende po kung ginamit ang eskuwelahan bilang botohan o hindi?
Ganon nga. Kaya kelangan talaga sa eskuwelahan kayo magtanong.
Ha? E, kung sa eskuwelahan naman pala, bakit kailangang mag-isyu ng announcement ang DepEd over nationwide TV? Anak ng taragis, oo. E, di sana ang abiso na lang nila, abangan ang anunsiyo ng kani-kanilang eskuwelahan sa pagbabalik-klase.
Ayun, e di mas malinaw!
Anyway, nakulili na siya sa wakas.
So, may tinawag siyang babae. At iyon naman ang kumausap sa akin.
Huwag kayong mag-alala, dear readers. Kung anong mga argumento at rason ang ibinigay sa akin ng lalaki kanina, iyon din ang sinabi ng babaeng ito. Ika-copy paste ko na nga lang sana ang nasa itaas, e. Pero huwag na. Sayang pa ang space. Basahin na lamang muli kung nais pang ma-entertain. Imadyinin na lang na babae this time ang nagsasalita ng mga salitang iyan.
Pero ako pala ang nagbago. At this point kasi, ipinahalata ko nang namimilosopo na ako nang bonggang-bongga.
In fairness naman, may binanggit itong si Mam na hindi binanggit ni Sir. Ang school calendar.
Pare-pareho po ba ang school calendar ng mga eskuwelahan sa buong bansa? tanong ko.
Oo.
So batay po sa kalendaryong ito, may pasok po ba ngayong linggo o wala?
Alam mo, may mga pagbabago kasing naganap. 'Yong kahapon tsaka ngayon.
Okey po. Okey po. Ipasok po natin ang pagbabagong iyon. Kasama po iyong barangay elections kahapon at 'yong kawalan ng pasok ngayon, may pasok po ba bukas?
Patlang.
Alam mo hindi namin masasagot iyan. Kelangan mo talagang pumunta sa eskuwelahan.
Mam, iyon na lang po. May pasok po ba this week batay diyan sa binagong kalendaryo na 'yan?
Patlang
Mam?
Alam mo, kasi, 'yong ibang eskuwela, kapag walang pasok nagde-declare pa rin silang may pasok para mag-make up classes. Baka mag-make up class sa eskuwela ninyo.
Nako. Lalo na akong nalito. Anak ng botyog. Kahit ideklara, halimbawa ng DepEd na wala nang pasok, kapag sinabi ng eskuwelahan na may pasok, me pasok pa rin?
O, baliktarin naman natin. Halimbawa, ideklara ng DepEd na may pasok sa partikular na araw na ito ngunit nagdeklara ang eskuwelahan na walang pasok kasi sobra na ang magmake up classes ng mga bata, sobrang genius na sila kahit iyong nasa lowest section na nasa fourth row at 146 silang estudyante sa isang classroom.
Sino ang masusunod?
Tagisan ba ng bagang ito? DepEd sa eskuwela?
Anyway, ako, e, di kelangan na talagang umantabay sa gate ng eskuwelahan ng anak ko para dito. Bukas ng 6am. Ayokong maka-miss si EJ ng kahit na make up class lang. Sayang, aba. Anlaki ng tax na ikinakaltas sa akin, e.
So umagang-umaga, bukas, gigisingin ko siya para magsepilyo, Tapos pakakainin ko siya ng cupcake at saging habang naghihintay na uminit ang tubig pampaligo. Tapos ako ay maglalakad papunta sa eskuwela nila para makiramdam kung me pasok nga o wala.Sakaling hindi rin alam ng ibang magulang na mauuna sa akin o makakasabayan ko kung me pasok o wala, uuwi na lang muna ako. Para sabihin kay EJ na, di tayo sigurado, e. Kaya pumasok ka na lang, anak.
Resigned na ako sa kapalaran ko. Ganyan ang maging nanay, e. Part talaga ang mga DepEd induced pains and headaches and backaches and exhaustion.
So sabi ko sa kausap ko sa phone, sige po. Salamat na lang po.Puwede ko po bang malaman ang pangalan ninyo?
Sa Text Messaging Central Office po ito ng DepEd.
A, okey po. Sino po sila ulit?
Sa Text Messaging Central Office nga ito ng DepEd.
Opo. Ano pong pangalan nila, Mam?
Saan ba nag-aaral ang anak ninyo?
Quirino Elementary School po. Maagap na maagap akong sumagot. Nagliliwanag na ang kinabukasan naming mag-ina. Kako, may tao po ba doon ngayon kung tatawagan?
Oo. Meron 'yan. Akin na po'ng phone number ninyo, itatawag namin sa inyo mamya kung anong sabihin doon.
Sinabi ko naman, maagap na maagap din. Ibinigay ko ang cellphone number ko. Tapos nagpasalamat ako.
After 15 minutes, nagring ang cellphone ko. Si Sir! Ang lalaking sumagot sa aking tawag kanina.
Hello, kayo po ba ang tumawag sa amin?
Opo.
Sa Nov. 2 na raw ang resume ng klase ninyo.
Ayun!
Kaya naman super salamat sa Text Messaging Central Office ng DepEd.
Biruin ninyo, nakaligtas kami ng isang malaking aktibidad sa kalsada na kung tawagin ay pagluwas.
Hey, I really mean it. Thankful talaga ako. Talagang tumawag pa sila, e.Sa cellphone pa. Sana lahat ng ahensiya ng gobyerno, ganito ka-accommodating, ano?
MORAL LESSON: Pag tumatawag sa opisina ng gobyerno, alamin ang pangalan ng kausap mo. Para mangingimi siyang magpa-lousy-lousy sa pagsagot-sagot sa 'yo at nang makamtan ang inaasahang serbisyo-publiko!
Monday, September 27, 2010
hikaw at ako
23 September 2010
Opis, FILCOLS
Hindi ko akalaing magkakaroon ako ng matinding realization tungkol sa sarili ko, of all places, sa harap ng tindahan ng mga hikaw.
Araw-araw, pag papasok ako ng opisina, nadadaanan ko ang mga tindahan ng hikaw (at bimpo, headband, tsinelas, modern medyas for the working women, blouse, nipper, hair clip at iba pa) sa ilalim ng Boni MRT Station. Sa araw-araw na ito, imposibleng hindi ako lilingon sa mga hikaw habang naglalakad ako papunta sa sakayan.
At kapag may panahon ako, madalas uwian time, titigil ako at titingin. Hihipo. Pipili. Magtatanong ng presyo. Itataas ang hikaw sa tapat ng butas ng tenga. Titingin sa salamin. Ibababa ang hikaw. Titingin-tingin. Hihipo. Pipili. Aatras. Lilipat sa ibang puwesto. Titingin. Hihipo. Pipili. Tatalikod. Aalis.
Oo. Wala akong binibili.
Hindi ko akalaing ang ganitong gawain ay sintomas pala ng napakalaking problema.
Kagabi, sa harap ng daan-daang pares ng hikaw na perlas, plastic, clay at beads, gawa sa China at Korea at kung saan-saan pa, natanto kong hindi pala ako marunong gumawa ng desisyon.
Lalong lalo ka na kung maraming pagpipilian.
First time kong magtrabaho sa isang organisasyon na dalawa lang ang empleyado. Ang boss ko at ako. Siya, isang taon na sa trabaho niya. Ako naman, tatlong buwan pa lang.
Parang NGO ang set up namin. Good. May advocacy. Good. Para sa mga manunulat. Lalong good.
Dahil dalawa lang kami na laging magkasama, naoobserbahan akong maigi ng boss ko. Isa sa mga observation niya ay nakayanig sa akin noong marinig ko.
Bebang, hindi ka marunong mag-decide.
Tumawa lang ako.
Kasi tuwing tatanungin niya ako ng “ano sa tingin mo?”
Ano sa palagay mo?
Alin ang dapat unahin?
Saan tayo dadaan, sa EDSA o sa White Plains?
Kakain na ba tayo o mamaya na?
Sasama ka ba sa conference o hindi?
Ang lagi kong sagot, kayo po. Kayo pong bahala.
Siya ang pinagde-decide ko. Kahit na ipinagkakatiwala niya sa akin ang kapangyarihang magdesisyon.
Natatawa lang ako kapag sinasabi ito ng boss ko. Hindi ko sineseryoso. Para sa akin kasi, maliit na mga bagay lang iyon at hindi na kailangan pang ako ang magdesisyon.
Siguro kaya rin kami nagtagal ni Joji (halos walong taon). Para siyang tatay ko. Siya ang nagde-decide para sa akin. Para sa amin ni EJ. Hindi ako conscious noon na siya lagi ang taga-decide pero gusto ko ang ganong set up. Mabilis na lumipad ang halos walong taon. Hindi ko naisip na may masama palang epekto sa akin ito.
Paano na ako? Ngayon na hinihingi na ng panahon at pagkakataon na ako ang gumawa ng desisyon?
E, hindi ako marunong. Hindi ako marunong sa maliliit na bagay: kakainang restaurant, kulay ng headband, hihiramin na DVD (si EJ ang in charge dito), papanooring sine.
Paano pa sa malalaki?
E, bakit nga ba ako naduduwag magdesisyon?
Bakit sa harap ng mahal at mura, maganda at pangit, makulay at boring na mga pares ng hikaw, hindi ako makapili ng bibilhin?
Kasi ayokong magkamali. Kasi alam ko, gagastos ako. Mawawala ang sampu hanggang trenta’y singko pesos ko dahil sa pagbili ko. At ayokong magkamali. Ayokong pagsisihan ang mabibili ko. Na matutuklasan kong pangit pala pag malayo, pangit pala pag malapit, madali palang mapigtal ang bulaklak na design, mabilis palang mangitim ang perlas, masyado palang maluwag ang pakaw, hindi pala bagay sa akin, mukha pala talagang mumurahin, masyadong maliit, masyadong malaki o masyadong mabigat, hindi ko kayang dalhin literally at metaphorically.
Kaya ayoko. Masaya na ako sa ginawa kong pagtingin-tingin, paghipo-hipo, pagpili-pili. Para walang maling desisyon.
‘Yon nga lang, wala rin akong hikaw.
May mga hikaw ako sa bahay pero halos lahat ay bigay lang, regalo, bili lang ng ibang tao para sa akin o pamana ng mga kapatid kong kikay.
At hindi puwedeng ganito na lang lagi.
Lalo na kung gusto ko ng hikaw. Kailangan, magkaroon ako ng hikaw na ako mismo ang pumili at bumili.
Weno kung pangit pala pag malayo, pangit pala pag malapit, madali palang mapigtal ang bulaklak na design, mabilis palang mangitim ang perlas, masyado palang maluwag ang pakaw, hindi pala bagay sa akin, mukha pala talagang mumurahin, masyadong maliit, masyadong malaki o masyadong mabigat, hindi ko kayang dalhin literally at metaphorically? Weno naman?
Ang importante, pumili ako, bumili, gumawa ng choice, nagdesisyon. E, ano kung mali? Ikagugunaw ba iyan ng mundo? E, ano kung mali?
At kung mali nga, at least, matututo ako. Na ang ganito-ganyan palang hikaw e… pangit pala pag malayo, pangit pala pag malapit, madali palang mapigtal ang bulaklak na design, mabilis palang mangitim ang perlas, masyado palang maluwag ang pakaw, hindi pala bagay sa akin, mukha pala talagang mumurahin, masyadong maliit, masyadong malaki o masyadong mabigat, hindi ko kayang dalhin literally at metaphorically.
Diyan naman natututo ang tao na gumawa ng tamang desisyon. Sa mga maling desisyon.
Wrong moves are part of life. So bakit ko iiwasan?
Kagabi, pag-uwi ko at habang naghihilamos na sa bahay, napahawak ako sa mga tainga kong hubad sa hikaw maghapon.
O maghanda kayo, kako. Bukas na bukas din, sa mga butas ninyo, may ipapasak akong bago.
Ay. Bastos.
Opis, FILCOLS
Hindi ko akalaing magkakaroon ako ng matinding realization tungkol sa sarili ko, of all places, sa harap ng tindahan ng mga hikaw.
Araw-araw, pag papasok ako ng opisina, nadadaanan ko ang mga tindahan ng hikaw (at bimpo, headband, tsinelas, modern medyas for the working women, blouse, nipper, hair clip at iba pa) sa ilalim ng Boni MRT Station. Sa araw-araw na ito, imposibleng hindi ako lilingon sa mga hikaw habang naglalakad ako papunta sa sakayan.
At kapag may panahon ako, madalas uwian time, titigil ako at titingin. Hihipo. Pipili. Magtatanong ng presyo. Itataas ang hikaw sa tapat ng butas ng tenga. Titingin sa salamin. Ibababa ang hikaw. Titingin-tingin. Hihipo. Pipili. Aatras. Lilipat sa ibang puwesto. Titingin. Hihipo. Pipili. Tatalikod. Aalis.
Oo. Wala akong binibili.
Hindi ko akalaing ang ganitong gawain ay sintomas pala ng napakalaking problema.
Kagabi, sa harap ng daan-daang pares ng hikaw na perlas, plastic, clay at beads, gawa sa China at Korea at kung saan-saan pa, natanto kong hindi pala ako marunong gumawa ng desisyon.
Lalong lalo ka na kung maraming pagpipilian.
First time kong magtrabaho sa isang organisasyon na dalawa lang ang empleyado. Ang boss ko at ako. Siya, isang taon na sa trabaho niya. Ako naman, tatlong buwan pa lang.
Parang NGO ang set up namin. Good. May advocacy. Good. Para sa mga manunulat. Lalong good.
Dahil dalawa lang kami na laging magkasama, naoobserbahan akong maigi ng boss ko. Isa sa mga observation niya ay nakayanig sa akin noong marinig ko.
Bebang, hindi ka marunong mag-decide.
Tumawa lang ako.
Kasi tuwing tatanungin niya ako ng “ano sa tingin mo?”
Ano sa palagay mo?
Alin ang dapat unahin?
Saan tayo dadaan, sa EDSA o sa White Plains?
Kakain na ba tayo o mamaya na?
Sasama ka ba sa conference o hindi?
Ang lagi kong sagot, kayo po. Kayo pong bahala.
Siya ang pinagde-decide ko. Kahit na ipinagkakatiwala niya sa akin ang kapangyarihang magdesisyon.
Natatawa lang ako kapag sinasabi ito ng boss ko. Hindi ko sineseryoso. Para sa akin kasi, maliit na mga bagay lang iyon at hindi na kailangan pang ako ang magdesisyon.
Siguro kaya rin kami nagtagal ni Joji (halos walong taon). Para siyang tatay ko. Siya ang nagde-decide para sa akin. Para sa amin ni EJ. Hindi ako conscious noon na siya lagi ang taga-decide pero gusto ko ang ganong set up. Mabilis na lumipad ang halos walong taon. Hindi ko naisip na may masama palang epekto sa akin ito.
Paano na ako? Ngayon na hinihingi na ng panahon at pagkakataon na ako ang gumawa ng desisyon?
E, hindi ako marunong. Hindi ako marunong sa maliliit na bagay: kakainang restaurant, kulay ng headband, hihiramin na DVD (si EJ ang in charge dito), papanooring sine.
Paano pa sa malalaki?
E, bakit nga ba ako naduduwag magdesisyon?
Bakit sa harap ng mahal at mura, maganda at pangit, makulay at boring na mga pares ng hikaw, hindi ako makapili ng bibilhin?
Kasi ayokong magkamali. Kasi alam ko, gagastos ako. Mawawala ang sampu hanggang trenta’y singko pesos ko dahil sa pagbili ko. At ayokong magkamali. Ayokong pagsisihan ang mabibili ko. Na matutuklasan kong pangit pala pag malayo, pangit pala pag malapit, madali palang mapigtal ang bulaklak na design, mabilis palang mangitim ang perlas, masyado palang maluwag ang pakaw, hindi pala bagay sa akin, mukha pala talagang mumurahin, masyadong maliit, masyadong malaki o masyadong mabigat, hindi ko kayang dalhin literally at metaphorically.
Kaya ayoko. Masaya na ako sa ginawa kong pagtingin-tingin, paghipo-hipo, pagpili-pili. Para walang maling desisyon.
‘Yon nga lang, wala rin akong hikaw.
May mga hikaw ako sa bahay pero halos lahat ay bigay lang, regalo, bili lang ng ibang tao para sa akin o pamana ng mga kapatid kong kikay.
At hindi puwedeng ganito na lang lagi.
Lalo na kung gusto ko ng hikaw. Kailangan, magkaroon ako ng hikaw na ako mismo ang pumili at bumili.
Weno kung pangit pala pag malayo, pangit pala pag malapit, madali palang mapigtal ang bulaklak na design, mabilis palang mangitim ang perlas, masyado palang maluwag ang pakaw, hindi pala bagay sa akin, mukha pala talagang mumurahin, masyadong maliit, masyadong malaki o masyadong mabigat, hindi ko kayang dalhin literally at metaphorically? Weno naman?
Ang importante, pumili ako, bumili, gumawa ng choice, nagdesisyon. E, ano kung mali? Ikagugunaw ba iyan ng mundo? E, ano kung mali?
At kung mali nga, at least, matututo ako. Na ang ganito-ganyan palang hikaw e… pangit pala pag malayo, pangit pala pag malapit, madali palang mapigtal ang bulaklak na design, mabilis palang mangitim ang perlas, masyado palang maluwag ang pakaw, hindi pala bagay sa akin, mukha pala talagang mumurahin, masyadong maliit, masyadong malaki o masyadong mabigat, hindi ko kayang dalhin literally at metaphorically.
Diyan naman natututo ang tao na gumawa ng tamang desisyon. Sa mga maling desisyon.
Wrong moves are part of life. So bakit ko iiwasan?
Kagabi, pag-uwi ko at habang naghihilamos na sa bahay, napahawak ako sa mga tainga kong hubad sa hikaw maghapon.
O maghanda kayo, kako. Bukas na bukas din, sa mga butas ninyo, may ipapasak akong bago.
Ay. Bastos.
Tuesday, July 20, 2010
matagal
Akala ko ay matagal pa bago ako makapagsulat tungkol sa 'yo. dahil matagal din tayong nagkasama. matagal na matagal itong ating naging relasyon. akala ko, mahihirapan akong tanggapin ang lahat. akala ko, magiging kawawa itong nagmamahal sa akin ngayon.
hindi pala.
gusto ko sanang ihingi ng tawad ang ginawa ko sa iyo noon. ang pagto-two time. ang panloloko. pero ngayon ko lang na-realize na ako pala ang matagal mo nang niloloko. oo, noon pa. at hanggang ngayon na hindi na tayo magkarelasyon, niloloko mo pa rin ako. at sinasaktan.
(imagine, ipinagpalit mo ako sa ganyang klase ng babae? akala ko pa naman, at pinaniwala mo naman ako na espesyal ako. hindi pala. e kahit sino pala, papatulan mo. basta maputi ang legs. at isa pa, pinakawalan kita, nagsakripisyo ako para lang bumalik ka sa mga anak mo. e wala rin pala. hayan at me kasama ka na naman. isang babaeng nahulog ang breeding sa kanal noong minsang magtampisaw siya roon.)
akala ko, dapat kong panghinayangan ang halos walong taon natin. hindi pala. ang dapat ko palang panghinayangan ay halos walong taon ako sa 'yo. nag-aksaya ako ng panahon, sa totoo lang. asyang aksaya siguro ang dapat na itawag sa akin.
kung dati pa akong nakipaghiwalay, kung dati pang may nakilala akong kasintapang ni ronald, matagal na sana akong nakalaya.
nakapagpulot na sana ako ng basag-basag kong sarili, nakabili na sana ako ng epoxy, unti-unti ko na sanang nabuo ang pira-pirasong ako, nakatayo na sana uli at umuusad kasabay ng mundo.
hindi pala.
gusto ko sanang ihingi ng tawad ang ginawa ko sa iyo noon. ang pagto-two time. ang panloloko. pero ngayon ko lang na-realize na ako pala ang matagal mo nang niloloko. oo, noon pa. at hanggang ngayon na hindi na tayo magkarelasyon, niloloko mo pa rin ako. at sinasaktan.
(imagine, ipinagpalit mo ako sa ganyang klase ng babae? akala ko pa naman, at pinaniwala mo naman ako na espesyal ako. hindi pala. e kahit sino pala, papatulan mo. basta maputi ang legs. at isa pa, pinakawalan kita, nagsakripisyo ako para lang bumalik ka sa mga anak mo. e wala rin pala. hayan at me kasama ka na naman. isang babaeng nahulog ang breeding sa kanal noong minsang magtampisaw siya roon.)
akala ko, dapat kong panghinayangan ang halos walong taon natin. hindi pala. ang dapat ko palang panghinayangan ay halos walong taon ako sa 'yo. nag-aksaya ako ng panahon, sa totoo lang. asyang aksaya siguro ang dapat na itawag sa akin.
kung dati pa akong nakipaghiwalay, kung dati pang may nakilala akong kasintapang ni ronald, matagal na sana akong nakalaya.
nakapagpulot na sana ako ng basag-basag kong sarili, nakabili na sana ako ng epoxy, unti-unti ko na sanang nabuo ang pira-pirasong ako, nakatayo na sana uli at umuusad kasabay ng mundo.
Subscribe to:
Posts (Atom)